Benim Fikrimce

İsyan #01: Milongalarda Klasik Hegamonyası

2011-10-20T11:06:00.000+03:00

Bir müddettir yazmadığım bloguma belirli bir kitleyi alakadar eden bir isyan yazısı ile döneceğim.

Aslında bahsettiğim kitlenin bu isyanımın ne kadarına katılacağını da bilmiyorum ama ben artık çıldırmak üzereyim.

Şimdi biz elifimle 2001 yılından beri sosyal olarak Tango yapan insanlarınız -kimisi sosyal dansçı der ama "dansçı" sıfatı çok büyük bir sıfat bence, kazanılması için çok uğraş gerek- ve 2001 yılından beri ülkemizin festival düzenlenen, tango yapılan bir çok şehrinde bir şekilde milongalara -dans gecelerine- katıldık.

Bu zaman zarfında tango adına değişen çok büyük bir şey olmadı, yeni hocalar geldi, yeni tangocular yetişiyor, nuevocular -yenilikçiler, daha elektronik, klasikten daha uzak tangocular- tam da bizim tango yapmaya başladığımız dönemde baskın hale geliyorlar, etkileri tango dünyasını sarıyor gibi oluyor ama 2005 gibi etki azalmaya başlıyor, klasik dönem tüm gücü ile kaldığı yerden devam ediyor. Zaten bittiği, gittiği falan da yok. Hatta bazı çok önemli "nuevocu" olarak bilinen üstatlar, "yanlış yapmışız klasik abi, bokunu yiyelim affet bizi" diye klasik tangodan özür dilercesine açıklamalar yapıyorlar. (Burada bir sürü isim yazabilirim ama konuya zaten çok yakından alakalı değilseniz bir de isimlerle kafanızı ütülemek istemiyorum)

Bu zaman zarfında, hocalarımızla, eski dansçılarla yaptığımız sohbetlerden bildiğimiz ve yaşadığımız kadarıyla milonga gecelerinde eskiye oranla çok daha fazla "nuevo" sınıfına sokulabilecek elektronik parçalar, Astor Piazzola ve onun etkisinden devam eden müzisyenlerin "gerçek yeni tangoları", esasında tango olmayan ama tango ritmine uygun parçalar ile yeni Türkçe tangolar milongalarda çalınıyorlar.

Biz -elifim ve ben- gibi Eskişehir TangoTürk ekolünden gelen "hem eğlenmek hem de kaliteli zaman geçirmek" isteyen tangocular için bu "yeni" milonga ortamları bulunmaz nimetti. Çünkü hem eğleniyorduk, hem de klasik tangonun tadını bir arada yaşıyorduk. Milongalarda hem klasik tangolar çalınıyor, hem de "yeni" tangolar; elektronikler, -dans edemesek de- piazzola'lar, türkçeler çalınıyordu. "Milonga" adı verilen hareketli, neşeli klasik tango parçaları da o zamanlarda daha çok çalınıyordu. Demin de dediğim gibi, hem eğleniyorduk hem de kaliteli zaman geçiriyorduk.

Ama sonra bir şeyler oldu. Bir şehrin, bir hocanın, bir okulun veya artık kaynağını bilmediğimiz bir yerin "klasik iyidir, yeni öcüdür" fikriyatı yavaş yavaş büyük şehirlerde hangi milonga varsa sardı. 2009 yılında Antalya'da katıldığımız ilk dans gecesinde biraz önce tarifini yaptığım "hem eğlenceli hem de kaliteli" milongayı yaşamıştık. Uzunca bir sürede yaşadık ama sonra o da "klasik iyidir, yeni öcüdür" etkisine kapıldı. Ben ve benim gibi insanlar için tangonun çekiciliği baki kalsa da milongaların çekiciliği yerini "sıkıcı bir gece" çağrışımına bıraktı. Ülke çapında veya uluslar arası ün yapmış tango dj'leri -Antalya Tango Meeting sayesinde dinleme şansı bulduk- bile neredeyse karbon kopyalar gibi aynı künt playlistleri ile çıktılar karşımıza. Tanda dizilişlerine kadar birbirine benzeyen ve klasikten başka neredeyse hiçbir şeyin olmadığı "gıygıy" listeler. Çok sevdiğim tango müziği için bunları yazmak istemezdim ama bunları hissettirmeye başladılar bana. Milonga gecelerinde "milonga"lara bile 1 bilemediniz 2 tanda -aynı türden 4-5 şarkının ardı ardına çaldığı mini listeler- ayrıldı. 2011 yılına gelmemize rağmen elektronik tango müziklerine ise "hiçyer" ayrılmaya başlandı.

Bana öyle geliyor ki insanlar Tango yaparken eğleniyor gözükmekten utanıyorlar herhalde. Yani çıkarabildiğim tek sonuç bu. Normal bir haftalık milongada gecenin %80'inde klasik çalıp geri kalan %20'yi de Vals, Milonga ve tek tandalık - o da gece yarısını geçince- Elektroniğe ayırırsan; yaşadığın ülkenin neresi olduğunu unutup, çok da güzel eski yeni Tango parçaların olmasına rağmen Türkçe Tango çalmaktan özellikle kaçınırsan başka bir şey düşünmem mümkün olmaz. Bu bahsettiğim düzen İstanbul'dan başlayıp bir virüs gibi Tango yapılan şehirlere günbegün sıçradı.

Hatırlıyorum, Eskişehir'de okurken grup olarak bir İstanbul milongasına gittiğimizde "burası neden böyle Hocam?" diye sorduğumu hatırlıyorum. İşte o gün gördüğüm "Milonga Düzeni" bugün Tango yapılan belli başlı şehirlerdeki tango düzeni ile aynı. O düzen her yere yayıldı -bence bulaştı- ve etkisi gidecek gibi durmuyor.

Başkalarını bilmem de kendi adıma Tango, eskisi ve yenisiyle mükemmel bir dans. Klasik de vazgeçilmez, yeni de. Türkçesi de çok güzel İspanyolcası da İngilizcesi de. Her hangi birinde dans ederken öbürü aşağılamış veya yaptığımızı yüceltmiş olmuyoruz. Tango yapıyoruz sadece ve bunu kaliteli bir şekilde eğlenmek için yapıyoruz.

Son söze gelecek olursam; ben demiyorum ki "yeni" tangolar tüm milonga gecelerini kaplasınlar, hep onlar çalınsın. Ben diyorum ki klasiklere gecenin %80'ini değil de %60'ını ayırsanız da yeter. Biraz daha fazla milonga, biraz daha fazla hareket kalitenizden birşey eksiltmez. Herkesin yaptığını yapmak, her çalanın çaldığı gibi çalmak zorunda değilsiniz.

Sevgiler Tango alemi

ne oluyor arkadaş?

2011-07-27T11:58:00.000+03:00

Malum şike davası var ortada. Arkada oynanan oyunları perdelemek için düzenlenen büyük bir tiyatro aklı başında birçok taraftara göre. Neyse.

Mesele şike falan değil de, şike ile ortaya çıkan "saldırgan" rakip taraftarları.

Ben, özellikle Elifim'in dertlendiği şekilde "Eskiden böyle bir adam değildim". Çünkü, özellikle evlendiğim zamana kadar -ya da biraz daha öncesi, 2007 falan- futbolla ve fenerbahçe ile bu kadar ilgili değildim. Bir şekilde arkadaş ortamı ya da sıkıntıdan sardırdım ve standart bir Türk erkeği kadar takımı destekler, takip eder hale geldim.

Şimdi bu takip sırasında hayatımıza sosyal ağlar aktif şekilde girdiler, arkadaşlar arttı çevremizde falan. Ya da mevcut arkadaş çevremiz sosyal ağlardan takımları ile ilgili paylaşımlarda bulunmaya başladılar.

Bu zaman zarfında, çok sevindiğimiz, tarihi geceler dışında rakip takımlar ile ilgili kırıcı veya küçük düşürücü hiç bir şey paylaşmadım. Paylaştığım şeylerde genelde sıradan şakalarda, tribünlerde herkesin dillendirdiği türden.

Ama nedense bu son şike dalgası ile etrafımdaki hatırı sayılır sayıdaki "rakip takım taraftarı" arkadaşım bana saldırmakta? Bütün fenerbahçeli arkadaşlarına böyle mi davranıyorlar bilmiyorum ama bana çok garip geliyor? Şike olayının ilk gününden beri bir dalga geçme söz konusu. Daha öncesinde kendisi ile hiç Galatasaray'ın -kaldı ki kendileri bu sene küme düşme tehlikesini içlerinde hissettiler dibine kadar- muhabbetini yapmadığım 3 galatasaraylı arkadaşım beni her gördüğünde ve görmediğinde, yani normalde msn'den falan yazmayan adam msn'den sohbet açıp benimle sadece şike muhabbeti yapıyor. Beşiktaşlı 2 arkadaşım gene aynı şekilde, üzerimde her forma gördüklerinde, kendi teknik direktörleri -bence haksız şekilde- içeride olmasına ve kendi üzerlerinde de beşiktaşın forması olmasına rağmen "hala mı giyiyosun olm bu formayı?" diye göya geyik yapıyorlar! Olm ben size ne zaman beşiktaşla ilgili geyik yaptım? Galatasaray hakkında ne zaman 6-0'lık gollerin görüntülerini paylaştım??? ya da 10 yıldır yenemediğinize dair şeyler söyledim?

Galiba bunlar benim "dalga geçilebilir" biri olmamdan kaynaklanıyor. Anlayabiliyorum, ben de kendimle dalga geçerim, şaka yapılır sallamam. Ama bir yaparsın, iki yaparsın da her gördüğünde yapmazsın arkadaş?

Ne oluyor arkadaş? Arkadaşım mısın? yoksa beni sadece rakip takımın yumuşak yüzlü bir ferdi olarak mı görüyorsun?

Uzadı ufacık konu. Sonuçta, benim son yıllarda futbol ile özellikle de Fenerbahçe ile bu kadar ilgili olmama kızan Elifim ve bazı diğer arkadaşlarım bu hallerimi "gerginlik" olarak görüyorlar. Ama değil. Bunlar sadece eskisine göre daha ciddi yaklaştığım, takip ettiğim bir alan hakkında görüşlerim ve bunu yaşayış şeklim. O kadar. Arkadaşlarımla aram futbol yüzünden bozulmasın diye, Facebook'ta gönderilerini gizlememin sebebi de bu? Rakibi ile dalga geçen, rencide edici paylaşımları yapan arkadaşlarımın bunu yaptığını görmek istemememden kaynaklanıyor sadece.

Bloguma uzun süre sonra geri dönüş yazımın daha eğlenceli olmasını dilerdim, olmadı.

Potter, bunu gördün mü hacı?

2011-07-27T09:27:00.002+03:00

nah

2011-02-22T16:21:00.000+02:00

Fotoğraftaki dişi insan benim arkadaşım olur. Adı Esra'dır yaşı gizlidir. Annesi ile girdiği beyin patlatan diyalogları, baykuşlar ile ilişkilendirmesi olsun, kendisini tanımama ve arkadaş olamamıza vesile olan pek kıymatlı yavuklusu çafıyla falan olsun neidüğü belirsiz bir şahsiyettir.

Spontane saçmalama ve fotoğraflarda pek güzel çıkma gibi konularda Harward Master bölümü basyonu vardır.

Bu fotoda beni pek acayip güldürmüştür.

Bu kadar.

bundan istiyorum

2011-02-16T10:13:00.000+02:00

Duyduğumda Tüylerimi Diken Diken Eden Sorular

2011-02-15T16:36:00.003+02:00

1 - İnce uçlu Nokia şarzın var mı?
2 - Daha daha nasılsınız?
3 - Bunu sen mi yaptın?
4 - Hiç mi kalmadı? (evrensel gıcık verici soru)
5 - Bebek yok mu bebek?
6 - (5nci sorunun cevabı YOK ise) Ne zaman düşünüyorsunuz?
7 - Oğlum sen mi geldin? (bir neslin ultraklasiği)
8 - En son ne olur? (esnaf olsaydım sırf bu soru yüzünden esnaflığı bırakabilirdim)
9 - Bilmemkimin düğünü varmış. Gelecek misin?
10 - Sen Türkiye kupasını gördün mü hiç onu söyle? (Gıcık galatasaraylı, gıcık bejiktaşlı)

Bundan böyle kendi partisinin devşirme kalabalıkları ya da kapalı alanlar dışında hiçbir yerde huzur içinde konuşamayacaktır padişah…

2011-01-19T11:07:00.002+02:00

" Bu bir dönüm noktası da…
Anı kitapları o geceyi, karşıdevrimin “kırılma yeri” olarak gösterecekler gelecek kuşaklara…
Göreceksiniz…
Bundan böyle kendi partisinin devşirme kalabalıkları ya da kapalı alanlar dışında hiçbir yerde huzur içinde konuşamayacaktır padişah…
Çünkü…
Çünkü “Tribünler” diyordunuz…
İşte tribünler…"

Bekir Coşkun, Cumhuriyet

3 Günden Beri Galatasaraylıyım yazısının son bölümü ve en çok hoşuma giden bölümü

Bravo Galatasaray Taraftarına

2011-01-17T11:45:00.004+02:00

"Galatasaray'lı taraftarlar ile ilk kez gurur duydum" demiş ekşisözlükte birileri. Çok doğru demiş. İlk kez gerçekten de gurur duyduk kendileri ile. Demokrasiyi bildiğini zanneden badem bıyığa bir güzel seslerini yükselttiler hep bir ağızdan. Kötü ve vahim olan Başkanları Adnan Polat'ın "aman stat elden gitmesin" korkusu ile apar topar özür dilemesi "protestoda bulunanlar bir daha stata sokulmayacaklar" demesiydi. Oldukça demokrat gözüken Adnan Polat'ın protestuculara (ki hepsi ya davetiyeli ya da kombine sahipleri imiş) rte tarzı yasaklar uygulama tehdidi gerçekten çok can sıkıcı.

Bu yazıda pek şukela olmuş konuyla iligili
http://www.radikal.com.tr/Default.aspx?aType=RadikalYazar&ArticleID=1036781&Yazar=U%D0UR&Date=17.01.2011&CategoryID=103

İntimak Zeytinyağlı Bir Yemektir

2011-01-17T11:45:00.000+02:00

Bir dönem pek kıymetli dostum Cengizer ile yaptığımız saçma MSN sohbetlerini ifşa ettiğimiz bir güzel blog vardı. Adı http://intikamzeytinyaglibiryemektir.blogspot.com/ idi.

İşte oradan bir sohbet örneği:

"konuk of dı lovyır (altanın misafiri) ahmet.

Biraz sonra okuyacağınız muhabbetteki "ahmet" karakteri tamamen gerçektir. Kendisi bir avukattır fekat saygıdan ve terbiyeden nasibini alamamıştır. Şehirlileşememiştir. Şehirde kalmış bir köylüdür. (köylü dedik diye hemen atlamayan "köylülük kötü mü canım" diye. Ahmet'te kötü duruyo)

ahmet: ulan sanki çalışyon bide meşgulüm yazımış
altitois: koçiru, ben çalışsamdaa çalışmasamdaaa mişgülüm,
ahmet: koçero
altitois: kochiru. bi bir capon garagteri. çok ayıp.
ahmet: niye 31 mi çekiyon? ne ayıp kochiru yu bilemmek mi?
altitois: *yok lan öyle bi karakter, ben uydurdum şimdi. güzel oldu ama.
ahmet: eee öle koca göt olunca götünden uyduruyon abia.
altitois:gene çok ayıp
ahmet: ooooayıp ayıp
altitois: bu mu yani?
ahmet: bu
altitois: beni bu tarz gereksiz bir konvırseyşın için mi rahatsız ettin
ahmet: evet. gerçekden başka bi amacım yokdu.
altitois: çok başarılısın
ahmet: kesinlikle öleyimdir de, hangi konuda
altitois: her türlü gereksiz.
ahmet: hımmm. *gereksizim ama bensizde yapamıyosun top
altitois: seni aleme resil edicem nan! az bekle.

Ve ardından ben bu konuşmayı buraya yazdım."

bu tarz bir sürü saçma sohbet var blogda. amaçsız. düz geyik.

Ülke Ülke "NAH"lar

2011-01-14T09:38:00.000+02:00

Dünyanın her köşesinden nahlar

Kaynak da burası

Dexter

2011-01-08T11:22:00.000+02:00

Bu Flickr sayfasında gördüm. Negadada güzel olmuş diye düşündüm. Paylaşayım dedim

Holivud sineması bakta ağla

2011-01-06T16:09:00.001+02:00

Bomba site www.9gag.com'da gördüm. Onlar yapmış. Pekte güzel olmuş

Tasarımcı kafası

2011-01-05T16:46:00.000+02:00

I Have PSD isimli bu video tam tasarımcı kafası olmuş cuk olmuş.

Feysbuk profil şekli, bigumigu aracılığı ile Şiveps sağolsun

2011-01-03T12:02:00.001+02:00

Bigumigu'da gördüğüm bu link aracılığı ile yaptım.

Lidıl Ceymi biraz heyecanlı

2010-12-29T11:10:00.001+02:00

Feliz Navidad para todos!!

2010-12-24T12:43:00.001+02:00

İspanyolca çok seviyorum ben lan

Bing'den anlamlı hareket :D

2010-12-24T11:12:00.000+02:00

Modern Times

2010-12-23T09:46:00.000+02:00

MODERN TIMES from BC2010 on Vimeo.

BiziBozmaz'da gördüm çok hoşuma gitti. BiziBozmaz'daki açıklama yazısını olduğu gibi yapıştırıyorum.

"Ufak bir tasarım stüdyosunun yaptığı kısa film, sıfıra yakın bütçelerle neler yapabileceğinin kanıtı!

Modern Times adlı bu kısa bilimkurgu filmi sizi sarmayabilir. Ama sıfır bütçeyle ve 3 kişi tarafından yapılmış olması artık video ve film denilince sınırların ve engellerin ne kadar kalktığının bir göstergesi."

Baba fotoğrafçı olunca evlat otomatikman fotomodel

2010-12-21T15:13:00.000+02:00

Fotoğrafçı bir abimiz almış makinasını eline "hadi gül kızım, şimdi de annene bir sarıl, ablanın yanına geç" gibi kalıplardan kendisi sıyırmış ve ortaya şipşirin yaratıcı fotoğraflar çıkmış. Kızları da olaya sağlam adapte olmuşlar.

Bu adreste de fotoğraların devamı var

"Yok ebesinin mı" dedirten stop motion video

2010-12-20T16:53:00.000+02:00

Bazı sahnelerinde gerçekten "yok artık ebesinin mı" dedirtti gerçekten. Bilgisayar ürünü mü yoksa el işi mi diye düşündürten çok başarılı stop-motion video

Bak Noel, Ciğerim

2010-12-16T17:30:00.001+02:00

Orjinal hali ahanda burada

WTF nedir AMK?

2010-12-16T10:07:00.000+02:00

Your Lucky Day - süperiyor kısa film

2010-12-14T17:10:00.001+02:00

Çok başarılı bir kısa film. Kader ağlarını örüyor hesabı.

Biricik kardeşim Özgür Demir

2010-12-14T14:41:00.000+02:00

Hayatımda kıskanarak imrendiğim belkide tek insan, biricik kardeşim, çok sevdiğim Özgür'üm. Gene süper bir şov yapmış. Şov hangi ülkede yapılmış bilmiyorum ama Facebook hesabında aynı akşamdan bir iki farklı şov daha var

Filmografi 2010 - 2010 yılının 270 filminde pek keyifli karışım

2010-12-14T14:28:00.000+02:00

YouTube sayfasında videonun açıklamasında kullandığı müziklerin linkleri de mevcut. Pek kıymetli bir iş olmuş. Yapıyor gavur.

Grup Sarman*

2010-12-13T10:52:00.001+02:00

Grubun adını özel istek üzerine Grup Tekir'den Grup Sarman'a değiştirdim.

Özel istek: Ayşedune

2 resim arasındaki 7 farkı bulunuz

2010-12-11T14:23:00.000+02:00

Ninja Tosbağalar

2010-12-11T13:57:00.001+02:00

Çocukluğumda babamın bana aldığı en değerli şeyler sıralamasında ilk 3 şöyle idi;

3 - Bir akşam ansızın gelen Plastik Asker oyuncak takımım
2 - Yine bir akşam -ki gündüzünde sokakta her bir çocuk elinde çıpır çıpır oynarken çok özenmiştim- ansızın gelen Tetris'im
1 - Ve Ninja Kaplumbağaların video kaseti içinde 2 bölüm vardı, toplam 1 saatlik kasetti. Abartılı bir istatistik vermek istemem ama 1-2 yıl boyunca sıkılmadan izlediğimi hatırlıyorum.

Bu yukarıdaki resimi internette görünce aklıma geldi birden. Ayrıca yapan abide çok can yapmış ellerinden öperim.

Adım dahi atamayan odunlara ithaf ediyorum

2010-12-10T13:16:00.001+02:00

Sofia 4 yaşında.

30-40 yaşında olup da adım dahi atamayan odunseverelere gelsin. Bravo Sofia süpersin

Şat Davn Kompütr!

2010-12-10T09:18:00.004+02:00

Orjinal Kafa	Tois Kafası

Kalk yavrum artık şunun başından, gözlerin bozulucak

1 adımda sametofit olma yolu

2010-12-09T17:51:00.002+02:00

1 - Saçınız olsun! Bak file hemende nasıl Sametofit oldu.

Amerikanyalı Döğüş Efektleri

2010-12-09T17:37:00.000+02:00

Türkçesi, sırasıyla
Sktir lan! S*çayım! Galk Lan!

Av Mevsimi

2010-12-09T17:32:00.000+02:00

Av Mevsimi, Yavuz Turgul'dan çok iyi niyetli ve çok çalışılmış, kadronun tamamının çok iyi oynadığı, Cem Yılmaz'ın türkü söylediği sahne ile kesinlikle gönlümde yer edinen fakat sonuçta -bence- bir polisiyenin olması gereken gibi olmamış bir film.

Film hakkında bir yazı yazmaya girişmiştim ki haftalık online sinema dergisi Arka Pencere'de Murat Özer'in film ile ilgili tamda benim yazmak istediklerimin yazdığını gördüm. Bende dedim ki birileri pekte güzel yazmış. Uğraşmaya gerek yok.

Kelimesi noktasına aynı fikirdeyim kendisi ile. http://www.arkapencere.com/2010/12/03/

Ada: Zombilerin Düğünü

2010-12-09T17:28:00.000+02:00

Ada: Zombilerin Düğünü

Y: Murat Emir Eren, Talip Ertürk

“Düğüne geldik yediler…”

Bir film sırf “ilk” olduğu için “iyi” olabilir mi? Tabii ki olamaz. Ama “ilk” olduğu için, eksiklerine rağmen sevilebilir. İşte Ada: Zombilerin Düğünü, beni kendisine bu yönü ile çekti. Türkye’nin ilk zombi filmi olduğu için, objektif olarak yaklaştığımızda vasatın üzerine çıkamayacak bir filmi sevdim.

Çünkü ilk kez gerçekten sinemaya gönül veren birileri Türk Zombisi yapıyordu. Çünkü bir zombi filminin olmazsa olmaz ölçü kriteri olan “zombi makyajları ve zombiler” gerçekten çok iyiydi. Çünkü senaryo her ne kadar düz olsada anlatım tarzı, dünya çapındaki örneklerinden hiçte geri kalır düzeyde değildi.

5 kişilik bir arkadaş grubunun, arkadaşlarının düğünü için gittikleri adada (diğer şehirlerden ve sınırlardan otomatikman izole mekan) başgösteren, sebebi belirsiz olan ve belirtilmek için uğraşılmayan nedenlerden ötürü ortaya çıkan zombi belası kahramanlarımızın içinden kurtulmaya çalıştıkları bir durum oluşturur. Bir çok zombi filmindeki kabataslak durumla aynı. Senaryonun bu taslağın üzerine koyduğu çok fazla bişey yok. Sadece bir kere görünüp sonra ortadan yok olan yardım umudu, hayatta kalmayı başarmış bir kaç ilginç karakter, arkadaş grubundan zombileşenler ile yaşanan klişe anlar tüm klasik zombi anlatımında olan öğeler.

Tamam, salona gittiğimde karşımda bir “Shaun of the Dead” beklemiyordum ama en azından biraz daha fazla gülebilmeyi dilerdim. Zaten görünen ilk zombinin ardından sırtını “birden ortaya” çıkma korkusuna dayayan filmin komedi kısmı daha zekice olsaydı belki seyir keyfi iyice artardı. Çünkü komiklik anlamında sadece tek bir karaktere ve seri haldeki küfüre dayanan metin pekte eğlenceli değil. Kendi adıma filmde beni en çok eğlendiren şey, eve kısılı kaldıkları ve bu olanların neden olduğuna dair fikir yürüttükleri sahnede ortaya atılan “dumandan olmuştur, dağıttıkları kötü kömürler yüzünden olmuştur” teorisi oldu. Anlayana kocaman bir taş.
Özellikle Ozan Ayhan’ın performansı (Murat) böyle bir tür için oldukça iyi, hatta fazlaydı. Grubun geri kalanı ise bence normal seviyelerde performanslar sergilemişlerdi.

Özetle, ilk olduğu için sevdiğim ve gerisinin çok daha iyi geleceğini düşündüğüm bir film. Gerisi derken, bu filmin gazıyla yola çıkacak diğer bir çok filmden bahsediyorum. Sinema tutkusu ile yola çıkılan ve sinema tutkunları ile birlikte yapılan (İnternetten başvuru yolu ile seçilen 150 sinemasever zombiden bahsediyorum) bir ilk film her ne olursa olsun izlenmeyi hak ediyor.

Basında hemen her yerde kullanılan fotoların en babasındaki zombi ayrıca yıllardır sinema sohbetlerini paylaştığım sevgili arkadaşım Erdem’dir. Çocukça bir gururda duymuyor değilim :) Bana ne ise?

Moral Bozukluğu ve 31

2010-12-09T17:27:00.000+02:00

Moral Bozukluğu ve 31

Y: Ali Yorgancıoğlu, Gönenç Uyanık, Uluç Ali Kılıç

Güzelliği basitliğinden ötürü.

Filmin yönetmeni Ali Yorgancıoğlu, son anlarda bir sahneyi resmen yarıyor, akan çekim sırasında film neden yaptıklarını açıklıyor, diyor ki: “Benim evim burada -üst katlarda bir apartman dairesini gösterip-, bi gün bir film çekiminde bayan oyuncunun sadece ‘hey taksi’ dediği bir sahne için 14 saat uğraştıklarını gördüm. Sonra bunu kankamla konuşurken -burada bi isim veriyor- ‘olm o kadar saatte filmin kendisi çekeriz biz’ demiş bulunduk ve bu iş ortaya çıktı”. Sonra esas karakterler gelip film kaldığı yerden devam ediyor.

Bu sene iF’teki gösteriminden önce hem internette hemde belli başlı televizyon programlarında filmin adı ve yapımcıları çokca göründüler ortalıkta. Kendilerinin çok fazla ciddiye almadıkları iş diğer mecralarda ciddi ilgi gördü. Çünkü ortada ilginç birşeyler vardı.

Öyle ortada “bu filmi sinema sanatı adına yaptık”, “biz sinema aşığı olan bir ekip olarak”, “deneysel bir şeyler yapmak istedik” gibi laflar dönmüyordu. Tam tersine “olm ben bunun daha hızlısını yaparımki lan!” fikriyatı ile ortaya çıkmış bir iş aslında. Hatta biraz ileri gidersem, herhangi bir lise sınıfında youtube’a göndermek için çekilden saçma komik görüntüler gibi bir fikir.

Absürd, marjinal, kendini bile sallamayan bir eğlence. Bu kadar.

Özellikle ağır çekim kovalamaca ve kafaların bi milyon olduğu sahneler benim favorilerim oldu.
Bir çok fikirden ve filmden daha orjinal. Gerçek bir marjinal hareket. Bundan dolayı güzel. Hani böyle bi kağıda bi yere, yazıyı güzel yazmaya çalışırken, kendimizi kasarızda yazı güzel olması gerekirken çirkinleşir ama öylesine bişeyler karalarken yazdığın yazı hoşuna gider ya, işte Moral Bozukluğu ve 31’in damakta bıraktığı tat bu.

Yapanların ellerine sağlık. Filmi halka açanların kafalarına sağlık.

Filmi bedava emmek için: http://moralbozukluguve31.com/?p=289

Yok ben illa para vericem derseniz en yakın korsan tezgahına gidiniz.

The Box - Kutu

2010-12-09T17:26:00.000+02:00

The Box - Kutu

Y: Richard Kelly

“Alacakaranlık Kuşağından bir kuple Kelly uyarlaması”

Hakkında bir yazı yazılacağı zaman “Donnie Darko ile ilerisi için umut vaadeden genç yönetmen” cümlesi geçmezse yazanların hakkında suç duyurusunda bulunulan bir yönetmen Richard Kelly.

Daha ilk uzun metrajlısında izleyenleri “David Lynch gibi olan ama kendine has olan” tarzı ile oturdukları yere çivileyen genç yönetmen, tabiki sonraki filmleri için merak seviyesini çok yukarı çekti. Yaptığı iş gerçekten 90’lar sonu ve 2000’ler başındaki Hollywood hastalığının; “orjinal iş çıkarmakta zorlanma” hastalığının, tek dozluk ilaçlarından biriydi. Tek doz Donnie Darko sinemasever’e kızgın kumlardan serin sulara atlarmışcasına bir hissiyat yaşatıyordu.

Karmaşık kurgusu ve kurgusundan daha karmaşık anlatımı ile izleyeninin kafasını çalıştıran bir film çıkarmıştı ortaya Richard Kelly.

Ardından bir bekleme evresi geldi. Bekleme evrelerinden çıkan yönetmenlerin doyuruc işler vermesi, bekleyenin en çok istediği şeydir. Fakat Kelly’nin bekleme evresinden, içinde benimde bulunduğum büyük bir grup insana göre felaket bir film çıktı. “Kıyamet Öyküleri” yönetmenin ikinci uzun metrajlı filmiydi ve izledikten sonra kafamda “Herhalde kendisini unutturmamak adına zorunan zorunan yazdı bu filmi” kanaati oluştu. Sırf karmaşık olmak için karmaşıklaştırılmış garip bir hikayler bütünüydü film.

Yıl 2009 olduğunda Kelly’nin 3ncü ve şu an için son filmi “The Box” çıktı ortaya. Film hakkında okurken edindiğim bilgiye göre, Alacakaranlık Kuşağı’nın en meşhur hikayelerinden “Button, Button”ın bir uyarlamasıydı film.

Filmlerinde popüler isimler kullanmayı seven yönetmenin bu seferki başrolü Cameron Diaz’a verilmişti. En bomba performansının “Ah Mary Vah Mary” olduğu göz önüne alındığında, başrol seçiminin böyle bir film için yanlış olduğu ortada.

Özetle filmin konusu şöyle; bir sabah, içinde düğme olan bir kutu bir kapıya bırakılır, kutuyu alana ciddi bir teklif vardır: düğmeye bas, tanımadığın bir kişi ölsün, 1 milyon doları al! Özetinde bile dünyaya verecek bir mesajı olan br hikaye değil mi? “Para için hiç tanımadığın birini öldürecek kadar kötüleşir misin?” Film kesinlikle sinemaseverler (kellyseverler) arasında kutuplaşma yaratmış, bunu sosyal ağlardan rahatlıkla anlayabiliriz. Ben filmi “çok iyi” bulan tayfadan hemen belirteyim.

Filmi, orjinal hikayeyi (20 dakikalık, Button,Button’ı) bilmeyen bir izleyici olarak izledim. Filmde gerçekten dipsiz mantık hataları var. Bana en garip gelenlerinden birisi, NASA’da çalışan bir koca ile öğretmenlik yapan bir eşin “paraya muhtaç” görünmeleri gerçekten garip. Tamam kadın işinden atılıyor ama adamın işi olduğu gibi yerinde duruyor sonuçta. Bu bağlamda özellikle Cameron Diaz’ın oynadığı karakter bi garip görünüyor gözümüze. Orta halli bir aile için bile büyük olan evleri ile (artık Amerikan banliyösünü avcumuzun içi gibi biliyoruz ya) yaşantısından memnun olmayan bu karakter demekki zenginlik peşinde bir kadın. En azından bunun altını yapıyor bu mantık hatası. Bu tarz, bence ana mesaja, filmin esas derdine çok fazla leke sürdürmeyen hatalar var.

Film normal zaman kurgusunda ve tekinsiz bir anlatımla ilerliyor. Kutunun karakterler üzerinde kurduğu korku duygusu filmin her yanına işliyor. Bir önceki filminde filmin dayanak noktalarından birisini sürekli televizyon, radyo gibi iletişim araçları üzerinden seyirciye aktarmaya çalışan, bunu hiçbir karakterine söyletmeyen Kelly bu filmde de buna benzer bir yola gidiyor. NASA’da çalışan baba üzerinden filmin dayanak noktalarından birisini anlatmaya başlıyor ama Allahtan bunu bütün film boyunca devam ettirmiyor, en azından sonlara doğru, kafamızın allak bullak olduğu yerde bir iki karaktere birşeyler mırıldatıyor.

Filmde verilen “para için ne kadar kötüleşirsiniz?” mesajı filmin ortalarında uzay ile bağlantılanıyor. Yoksa bizden daha yüksek ırklar bizi teste mi tabii tutuyorlar?

Sonuç olarak, düz sinema seyircisine işkence olabilecek kadar garip ilerleyen ve neyin neden olduğunu göstermeyen bir film The Box. Ama aslında öyle değil. Film neyin ne olduğunu filmin sonuna kadar eksiksiz anlatıyor. Hatta boş nokta bırakmadan anlatıyor ama biraz dikkatli izlemek lazım.

Dünyadaki kadın gruplarının tepkisini çekebilecek bir iki yaklaşımda var filmde tabi.

Kelly’nin benim fikrimce en iyi işi. Yanlış başrol seçimine, hikayedeki mantık hatalarına rağmen hemde. David Lynch filmlerindeki tekinsiz gizeme en çok yaklaştığı film bu. Amacı bu muydu bilinmez tabi.

Düz bir izleyici için işkence olabilecek filmi, sinema seven tayfaya kesinlikle tavsiye ediyorum. Biraz kafanız yorulsun izlerken, hep boş boş bakmak olmaz.

Up In The Air

2010-12-09T17:25:00.000+02:00

Up In The Air

Y: Jason Reitman

“Sorumluluktan kaçmak” üzerine profesyonel bir adam, geleceği hakkında “sorumluluk sahibi” hayaller kurmaya başlarsa…

Önce “Sigara İçtiğiniz İçin Teşekkür Ederim” ile sadece işini yapan ve işini iyi yaptığı için toplum nazarında şerefsiz bir adam olarak hayatını sürdüren, bir sigara kartelinin sözcüsü üzerinden mükemmel bir toplumsal eleştirisini izledim Jason Reitman’ın. Ardından Diablo Cody’nin yazdığı çok can senaryoyu, Juno’yu perdeye aktardı ki hem yönetim başarılı, hem de senaryo güzel olunca ortaya tabiki iyi bir film çıktı.

Yönetmenin son filmi Up In The Air (Aklı Havada) önce zeki ve geveze, daha sonra duygusal ve sessiz. İkisi bir arada.

“Sırt çantanızı boşaltın” diyerek, kendisini dinlemeye gelenlere ve biz izleyicilere metaforik olarak “sorumluluklar sizi güçsüz bırakır, yorar” diyen Ryan Bingham’ın (George Clooney) uçaklarda ve havaalanlarında geçen hayatındaki en ulvi amacı 10 milyon milpuan’a ulaşmaktan başka bişey değildir. İşi insanları üsluplu ve efendice kovmak olan Bingham, işinde üstatlardan birisidir. İşi gereği şehir şehir, ülke ülke gezen Bingham’ın hayatı artık havaalanlarında ve uçaklarda geçmektedir.

İşte bu “yersiz, yurtsuz” karakter ve bu karakterin yaşama felsefesi filmin karşı durduğu görüşleri oluşturuyor. İnsanları neredeyse zalimce bir soğuklukla kovmak artık Bingham için günlük rutinlerin en başında geliyor. Tıpkı yıllardır verdiği ölüm haberlerinin taşlaştırdığı bir doktor gibi. Filmin, özellikle güncel olarak Amerika’nın içinde olduğu ekonomik krize dokundurduğu işten kovma sahneleri çok başarılı. Hatta galiba kimi çekimler gerçek. Ya da en azından çok mükemmel gerçeklikte çekilmiş sahneler.

Bingman’ın işinde yaşadığı “teknolojik devrim” tehdidi ile hikayesine dahil olan genç stajyer, hikayenin “duygu”su oluyor. Olgunlaşmamış, henüz ham olan fakat bundan kaynaklanan güzelliği ile duygularını yaşayan bir genç kız. Çocukta yaparım kariyerde fikrini sevgilisinin ayrılık mesajının ardından “kariyerimle evlenirim bende” şeklinde değiştirsede içindeki duyguları bir kenara atmayı beceremiyor. Sorduğu sorular ile Bingman’ın yavaş yavaş bişeylere uyanmasını sağlıyor.

Bir diğer tarafta, Bingman’ın Vajinalı versiyonu Alex (Vera Farmiga) hikayede Bingman’a hem ayna tutan hem de sonunda o aynayı kıran karakter oluyor.

Göçebe hayatının en yerleşik unsuru olan ailesi ile yapacağı buluşma filmin ilk yarısı boyunca hep hazırda bekliyor. İki kız kardeşinden küçüğünün düğünü, ilk yarıda tahmin edilebileceği gibi duyguların patlayacağı yer oluyor. İlk yarısı metalik renklerle ve zekice fakat soğuk cevaplarla dolu akıp giden filmin ikinci yarısında yerini sıcakcık sarı renklere, aile sevgisine bırakıyor. İşin doğrusu bu noktada biraz tırsıyoruz izleyici olarak “yoksa klişeler başlıyor mu?” diye. Bir iki kaçınılmaz klişenin ardından Bingman her zaman boş tutmaya çalıştığı sırt çantasını doldurmaya çalışıyor; önce düğünde kız kardeşinin yanında yürümek istiyor, geri tepiyor, ardından yerleşik hayata karar kılıyor fakat o da bir sürprizle geri tepiyor.

Film bağımsız tarzda, güzel anlatımı, özellikle ilk yarıda bombardıman şeklinde zekice diyalogları ve hayata dair mikrodan makroya (aileden, ülkeye) söyledikleri ve gerçekten başarılı oyunculukları ile bence çok başarılı.

Case 39

2010-12-09T17:24:00.000+02:00

Case 39
Y: Christian Alvart

“Damien, bak yavrum bu kız tam sana göre: Huyu huyuna, suyu suyuna”

-bu yazı azman ipucu içerir, izlemediyseniz okumayınız-

1976 yapımlı film ile başlayan ve 2006’daki yeniden çevirimi ile birlikte 4 filmlik bir efsane olan -yeniden çevirimde bence vasatın üzerindeydi- The Omen serisi, korkuseverlerin mutlak izlemesi gereken veyahut izlediği bir seridir. The Omen’da içine şeytan kaçan çocuğun hikayesi dini bilgiler eşliğinde anlatılıyordu izleyiciye. Tam da The Exorcist dönemlerinde, dini korkunun yükselişe geçtiği dönemde. Filmin en bomba gerilim unsuru tabiki Damien’dı. Tekinsiz, korku verici bakışlarıyla Damien insanı tekbaşına korkutabiliyordu zaten.

Konu tabiki The Omen değil, Case 39. Ama The Omen’ı anlatıp, “işte onun kızlı hali” dersem zaten Case 39’u anlatmış olacağım için, Omen ile ilgili bir iki birşey yazmak istedim.

Case 39 benim adıma öncelikle bir yönetmen filmi. Filmin yönetmeni Christian Alvart, 2005 Alman yapımı, çok başarılı gerilim filmi Anti-körper ve 2009 Amerika-Almanya ortak yapımı bilimkurgu-gerilim filmi Pandorum’un yönetmeni. Özellikle Pandorum ile “artık takip edeceğim” yönetmenler arasına giren Alvart, 2009 yılı içerisinde iki film yapmış haberim yokmuş. İşte bu ikinci film Case 39.

Filmin bir diğer özelliği de Renée Zellweger’in ilk kez bir korku filminde oynamış olması. Bu sayede filmografisinde oynanmadık tür bırakmadı. Film günümüz Amerikasında geçiyor. Hayatını bir sigorta şirketinde çalışarak geçiren Emily Jenkins’in hayatı, bir gün üstünün elinde hali hazırda 38 tane iş varken 39ncusunu vermesiyle değişir. Gizemli dosya bu ya, esasında “üşeniyorum, o zaman yarın” fikriyatı ile kenara attığı dosya kafasına takılır ve dosyanın kapağını açmasıyla hayatına Lillith Sullivan girer. Uzun uzun filmin konusu yazmaya gerek yok.
Lillith, etrafında kötülüğün toplandığı bir küçük kızdır ve Emily’nin hayatını günden güne karartır.
Filmin gidişatı, dini arkaplanı hariç The Omen yolundan. Hatta köpek korkusu ile ilgili vahşet sahnesinde açık seçik bir gönderme var. Lillith Sullivan karakterini oynayan çocuk oyuncu Jodelle Ferland önce “ezilmiş” çocuk, ardından “normal hayatında mutlu” çocuk ve hemen ardından da “içinden sürpriz kötülük çıkan” çocuk rolünde, bir Damien kadar iyi değil. Bir kere bu üç ruh halinde de normal çocuk gibi göründü özellikle benim gözüme. Bir kaç sahnedeki görsel efektli surat haricinde hiç korkutamadı. Esasında film belli başlı bir kaç sahnesi dışında standart bir Hollywood korku-gerilim filminde öte bir şey yapmıyor zaten. Bu anlamda da yönetmenin 4 filmlik filmografisinde (birini henüz izleyemedim ama) bence en vasatı. Mevcut vizyonda olan diğer gerilimlerle karşılaştırılırsa eğer, bence vasatın üstünde.

Filmin ortalamanın üzerinde bir Hollywood gerilimi olduğu, ucunun ilerisi düşünülerek açık bırakıldığı ve en azından etrafımdaki izleyenler “iyiymiş” yorumları düşünüldüğünde devamının geleceğini tahmin ettiğim film türün seven bir çok kişi için keyifli 1-2 saat geçirtecektir.

Pontypool

2010-12-09T17:23:00.000+02:00

Pontypool
Y: Bruce McDonald

Bir lisanın yozlaşması insanları çileden çıkarabilir. Çileden çıkan insan da zombi olabilir. Neden olmasın değil mi?

Sinema ilk yaşından son yaşına kadar olacak belirli türler, türlerin de ötesinde bazı konular, mitler vardır. Vampirler, Kurtadamlar, Syborglar falan falan… İşte Zombilerde bu hep varolacak hikayelerin başında gelir, bizde her ne kadar yeni yapılmış olsa da.

Pontypool, bu meseleye çok farklı bir açıdan, kesinlikle orjinal yaklaşan bir hikaye. Çok satan bir romandan uyarlanan Pontypool’da insanların zombi olma sebepleri diğer bir çok -belki de hepsi- zombi hikayesinden biraz farklı: dil. Lisan. Spesifik olarak belirtmek gerekirse eğer, İngilizce.

Öyle bir ultrasonik virüs yayılıyor ki ortama (Kanada’daki Pontypool kasabasına) havada veya suda değil, dokunarak veya nefes alarakta geçmiyor. Konuşarak geçiyor. Bu virüs insandan insana İngilizce yoluyla geçiyor. Bir lisanı konuşan kişinin karşısındaki takliti ile başlayan bir bozulma, bozuk konuşma durumu filmde zombileştiriliyor adeta. Şimdi böyle okuyunca garip geliyor değil mi? Zaten garip. Kitap nasıl çok satanlar listesine girmiş onu bile anlayabilmiş değilim açıkcası. Yani acaba hikayenin geniş çaplı altmenine, “yozlaşmanın başladığı ilk yer dilimiz”dir felsefesine mi aşık oldu insanlarda birbirlerine tavsiye ettiler, yoksa kitaptaki gerilim ve atmosfer filmdekinden çok daha iyi miydi acaba? Gerçekten günümüz dünyasında, ingilizce sağolsun tüm dünya dillerinin tehdit altında olduğu ve bu tehditinde ingilizce olduğu düşünüldüğünda altmetin gerçekten çok evrensel. Buraya kadar özü çok güzel.

Peki uygulamada?

Dedim ya kitapın atmosferi ve anlatımı kusursuz olmalı ki çok satanlar listesine girebilmiş. Ama filmde bundan eser yok. Filmi izlerken, bu güzel fikrin boşa harcandığını hissettirdi ilk aşamada. Daha ilerliyen noktalarda “manasız ve boş birşey izliyorum” hissiyatı dahada baskın oldu. Zombilerin çok fazla görülmemeleri, hatta gösterilmemeye uğraşılması, hikayenin de özünden dolayı kelimelerle korkutulmaya çalışılması ilk başlarda tekinsiz bir atmosferi hazırlıyormuş hissi verse de ilerleyen anlarda “bir iki tane zombi gösterelim lan, cimrilik etmişler demesinler” tavrı ile ortadan kayboluyor.

Oyunculuklar bu tarz bir filmi rahatlıkla kaldıracak kadar iyiler. Zaten kalabalık olmayan kadronun esas oğlan ve esas kızı yapmaları gerekenleri yerine getiriyorlar. Zombiler ise, virüsün bulaşma şeklinde olsa gerek -herhangi bir hastalık veya bozulma durumunun olmamasından dolayı- klasik zombi görüntüsünden oldukça uzaklar. Aklı karışmış bir grup, duyduğu herşeyi tekrarlayan insan topluluğu var zombi diye.

Bir radyo istasyonunda geçen filmin müziklerinde biraz daha özen bekliyor insan ister istemez ama bulamıyor.
Son tahlilde, zombi janrına -vay bea janr dedim resmen- kesinlikle yeni bi açıdan bakmış ama o açıdan pek kan revan gözükmüyor. Kan revan olmadan zombi filmide yapay çikolata gibi oluyormuş onu anladım.

Bizim bi arkadaşın aynısı

2010-08-23T15:10:00.000+03:00

Şimdi bu yazdığım şeyin belirli sayıdaki insan dışında kalan kişiler ile hiç alakası yok. Sadece kendi eğlencemiz için yani

Şimdi efenim Günal'ı tanıyanlar bilir, kendisinin çok geniş bir arkadaş çevresi vardır. Hakan Şükür'ü falan hep tanır. Kankalardır.

Bizim bilmediğimiz, Zeynep Casalini ile de arkadaşmış bu. Hatta Zeynep Casalini'nin nikah şahidi olmuş deyolla. İşte Günal'ın Zeynep ile olan dostluğunun kanıtı

Neresi benziyo lan bu adamın Günal'a diye soracak olanlar için

Görüyorsunuz ki benim Günal'ın yanağını avcumun içine almam gibi bir durum söz konusu değil ama olsun.

Bi de bunun Hakan Şükür'le pozu var ama o biraz ayıpcana o yüzden koymuyorum :D

Boncuk Var mı?

2010-08-21T12:46:00.000+03:00

Elifimlen çıktığımız mükemmel tatilin (yaşattığı duygular adına) en akılda kalıcı anısı, çıktığımız Kekova turunda yanımıza oturan ve henüz tanıştığımız, emekli öğretmen İlknur hanım'ın, yolculuğun ortalarına doğru (konuşmaktan bıkmadığı tüm bir günün tam ortası oluyor aynı zamanda) Elifim'in kulağına eğilip "Boncuk var mı boncuk?" diye sorması oldu.

Sorunun ne manaya geldiğini, bahsi geçen Boncuğun ne olduğunu bilmiyorduk ve doğal olarak yaşlı insanlara gösterilen saygının tamamı ile "afedersiniz teyzeciim?" şeklinde, esasında soru unsuru içermeyen bir tümceyi ses tonumuzla soruya çevirerek ne demek istediğini anlamaya çalıştık. Daha tekneye bindiği andan itibaren, önündeki, yanındaki, karşısındaki, arkasındaki, ayakta duran, 3 masa geri yan çaprazda duran ve belkide kaptan köşkünde bulunan kaptanla bile konuşan teyzeye, tekrar konuşması için gerçekten çok güzel bir fırsat tanımıştık.

"Boncuk yavrum, boncuk; Bebek yani" diyerek, soruda bahsi geçen Boncuğa daha net bir resim çizen teyze, evli olduğumuzu öğrendiği anda "bebek var mı? düşünmüyor musunuz?" sorularını soran bir çok kişiden birisi olmuştu. Ama en azından bu bizim için klişeleşen sahneyi, farklı bir bakış açısı ile ele aldığı için aklımızda yer edinebildi.

Boncuğun ne olduğunu açıkladıktan ve ardından "yok henüz, şu sıra düşünmüyoruz" cevabının ardından hiç araya sessizlik sokmadan konuşmaya devam eden teyze boncuk bombasının ardından ikinci bombayı patlattı: "Ah yavruum, kızınız olursa adını İlknur koyun emi!" Henüz 1 saat önce tanıştığımız ve bu 1 saat içinde hayatındaki önemli kesitler hakkında bilgi sahibi olduğumuz (öğretmenliği, çocukluğu, mesleğe ve vatanına olan aşkı, ayrıca tahminen bu aşklardan ötürü ömrünü bekar devam ettirdiği) İlknur teyze, doğacak kızımıza Annelerimizin, çok yakın olduğumuzu arkadaşlarımızdan birinin veyahut yıllardır hayalini kurduğumuz yavrumuz için çoktan seçtiğimiz ismin yerine kendi adının konulmasını istiyordu. O anda yüzüne baktım İlknur'un. "Ciddi mi acaba?" diye düşünürken yüzündeki o buruk ifadeyi gördüm. Ciddi ve hüzünlüydü. O anda "Rahmetli babam beni erkek diye beklemiş, sonra bi sabah, sabah namazında kulağına "ilknur" diye bi ses gelmiş. Sonra ben doğunca "hanım adı İlknur olsun, çok hayırlı olacak bu çocuk" demiş" diye isminin hikayesini anlatınca teyzenin talebinde çok ciddi olduğunu anladık.

Yaşadığımız dumur anını bizim gibi çocuğu olmayan evli çiftler daha iyi anlayacaklardır. Sonuçta teyzeyi gene ultra terbiyeli bir şekilde "tabi teyzecim, inşallah teyzecim" diye savuşturduk ama bu olanların ardından bir daha böyle bir konuşma olur korkusu ile ikimizde kafamızı kitaplara gömdük. Hatta ben Elif'in kitabını daha öncesinde zorla eline tutturmuş hatta arada çok kültür manyağıymış gibi "hadi bebeğim bu kitapları bitirmemiz lazım, otelde daha 3'er kitap var, tatilimiz bitene kadar hepsini bitirmeliyiz" gibilerinden bi hareketde yaptım ama jest biraz uzun olunca anlamını yitirdi muhtemelen.

Buradan İlknur teyzeye seslenmek istiyorum: Sevgili İlknur teyzecim, inşallah olacak olan kızımıza ne yazıkki senin adını koymayacağız. O gün orada seni sırf yaşlı bir insansın diye dinledik ve söylediğin şeylere sırf yaşlısın diye götümüzle gülmedik ama şunuda bil ki yaşlılığında bi sınırı var! Bi haddi var! Kendine gel ve bundan sonra genç çiftlere böyle şeyler söyleme!

Ellerinizden öperim, "göt" falan yazdığım içinde özür dilerim, hiddetle çıktı öyle.

yepisyeni bir blog, yepisyeni uguroviç

2010-04-28T12:52:00.001+03:00

Pek kıymetli blogdaşım, kardaşım, arkadaşım Sametofit'in birader blog dünyasına adım attı, iyiki de attı:

ugurovic.wordpress.com/

Kıs Kıs

2010-04-12T09:58:00.000+03:00

Uzun zaman olmuş kendi öz bloguma yazmayalı.
Çalıştığım yerin yakınında bir bakkal açılmıştı. Tabelası yok idi. Her bakkal-çakkal gibi tabela işini efes gibi, coca-cola gibi firmalara beleşe getirtmeye çalışıyorlarmış. Tabelası takılmış, coca-cola tarafından. Kırmızını hakim olduğu büyük tabelada bakkalın adı (yanına Alışveriş Merkezi eklenmiş hali ile) ve altında da şunlar yazıyor: "Hizmet, Kalite, Güven, Erzincan Tulum Peyniri".
Tivitır'ın varlığı insanı uzun uzadıya yazmaktan soğutuyor arkadaş. Hadi klavyeyi soktunuz hayatımıza da kalemi geri plana attınız, bari yazımıza sınırlar getirmeseydiniz! Tabiki tercih meselesi ama popüler olanın peşinden mal gibi giden bizler için (bakınız altantois'in tvittır hesabı) toplumun tercihleri galiba daha bir ön planda.
Feysbukuda, Tivittırıda kapatıcam! Yapacağım bunu.
Klavye hayatımıza girdi, kalem geri plana atıldı dedimde, bi an düşündüm. Gelecekte bir gün sınavların tamamı bilgisayarlardan yapılmaya başlandığında kalem tamamen tarih olacak galiba. Şimdiden güzellerinden bir iki tane saklayın biryerlere, antika değerinde olabilirler o zaman.
Zafrosyusumlan giriştiğimiz GibiGeliyorBana iyi gidiyor gibi ama kötü de gidiyor gibi. Hiç bişey anlamadım. Kimse yorum yazmıyor ama sanki okuyorlar gibi. Feysbuktaki sayfamızda 200'e yakın adam var gibi ama sanki yoklar gibi. Ne yapacağımızı şaşırdık. Scarlet yazıyor gibi ama sanki yazmıyor da gibi. Gibi gibiyim.
Kendisinin işi "sınava çalışacağım" bahanesi ile bıraktığını zannettiğim cevval stajyer bu zebah döndü. Sınav sistemi allak bullak oldu dedikleri bu olsa gerek. Vakti zamanında sınav bitti mi tatil başlardı, şimdi işler değişmiş, sınav bitti mi işe devammış.
GibiGeliyorBana'nın sadık takipçilerinden olduğunu bildiğimiz, HaberTürk'ün çalışanlarından (yazar mı desem bilemedim) Hande hanıma en cicoz yazılarımızı bile gazetedeki köşesinde yayınlayarak, bir miktar g*tümüzün kalkmasını sağladığı için teşekkürü borç bilirim.
Sırf "ne zamandır bloguma yazmamışım, bişeyler yazayım yahu" düşüncesiyle yazdığım yazının sonunda geldiniz, okuduğunuz için teşekkürler.

Altan Sarı'nın Sanal Ortamlarında SARI Dönemi

2010-02-22T10:44:00.000+02:00

Selamlar millet.

Ne zamandır buraya yazmıyordum. Bu zaman zarfında GibiGeliyorBana.com'dan devam ettik.

Altantois olarak sanal ortamlarımda yeniliğe gittim bu günlerde. Önce web sitemin tasarımını kökünden değiştirdim. Eski siyah gri halinde sarı ve beyazın hakim olduğu bir taslağa çevirdim. İşte ne olduysa orada başladı herşey. Ardından Gibi Geliyor Bana'nın taslağını gene sarı-toprak tonlarda yeni bir taslak ile değiştirdim. Burada amaç bazı okuyuculardan gelen sitenin okunması konusundaki sıkıntılardı. Onu gidermeye çalıştık. Ardından "sitemi değiştirdim, bari bütünlük olsun" diyerek blogspot'daki blogum Benim Fikrimceyi (yani burayı) yeni sitenin renk tonlarına getirdim ve sadece "okumaya" yönelik bir taslak kullandım. Kesmedi. "Herşey değişti, twitter değişmedi, onu da değiştireyim" diyerek twitter ortamlarını da sarı tonlarda bir arkaplan ve renk değişimleri ile yeni dönem tois sitelerinin renk tonlarına getirdim. Tıpkı bir terbiyesiz gibi.

Hepinize sarı ve tois günler diliyorum sevdiceklerim.

Altan dolu bir yıl diliyorum!

2009-12-31T10:07:00.003+02:00

Hepinize Altan dolu bir yıl diliyorum. Yeni yılınız kutlu olsun!

Orhan Kural'ın Basın İçin Hazırladığı Fotoğraflar İçin Tıklayın

2009-12-12T10:18:00.003+02:00

Sigara ile amansız ve yılmaz bir savaşa giren Prof. Dr. Orhan Kural'ın (en son Teoman ve Mazhar Alanson'a konserlerinde sigara içiyorlar diye dava açmış, Bornova Bornova filminde de çocukları sigara içmeye teşvik ediyorlarmış, şikayet edecekmiş) web sitesinde "Basın İçin Hazırlanmış Fotoğraflar" sayfası var. İşte yukarıda bu nadide "basın için hazırlanan" fotoğraflardan birisini görüyorsunuz.

Gerisi de burada

The Middle - 2nci Bölüm Altyazısı benden

2009-12-05T12:43:00.002+02:00

Geçen sene bir sevdaya tutulmuş ve çok sevdiğim dizi aleminden bir diziye çat pat altyazılar yazmıştım (Swingtown'un 4 bölümüne). Dizi zaten tutmadı, bitti. Ben zaten 4ncü bölümden sonra patladım. Çünkü zaten çevirmen değilim, zaten ingilizce konuşamıyorum, zaten vakit yok, bir de ciddiyetli 40 dakikalık dizi. Kaldı ki ingilizce bilgimde yılların film-dizi izleme birikimden dolayı pasif öğrenme boyutunu geçemedi.

Yani o karikatürlerdeki "konuşamıyorum ama çok iyi anlarım" tiplemesine tam uyuyorum.

Neyse. Bu sezon başlayan bir dizi var, The Middle. Dizi dünyasından pek sevdiğimiz iki yancı karakterin ana karakter olduğu, ilginç çocukların olduğu Malcolm in the Middle tarzında bir aile komedisi. İlk bölümünü bir arkadaşımız çevirmiş sağolsun, fakat geçen zaman zarfında 9 bölüm birikti ve herhalde yazan kişi ya yazmak istemiyor, ya yazamıyor. Bilemeyiz. Bende izlemek istiyorum çünkü sırf Brick denen ufaklık için izlenir. Efenim. Geçen akşam "inglizce altyazısı ile izleyeyim olm, nasıl olsa anlıyorum hominigiyim" dedim ve izledim. Böyle baya bildiğin güldüm.

Sonra dedim ki ben buna altyazı yazayım lan dedim kendi kendime. İşte ilk ürün. Dizinin ikinci bölümü için altyazı:

http://divxplanet.com/sub/s/148836/The-Middle.html

Eğerki Altyazı Kontrol Grubu çok terso yapmaz, kötü yorum gelmezse elimden geldiğimce hafta bir 1 bölüm çevirebilirim galiba.

Afiyetle izleyiniz.

Bi takım bişeyler

2009-11-25T15:13:00.005+02:00

Selamlar,

Önce Dabbe 2'nin resmi web sitesinde gördüğüm bir ziyaretçi yorumunu kesinlikle harf dokunmadan sizlerle paylaşarak başlamak istiyorum;

"Ekleyen: meRFe | Tarih: 23.11.09 | Şehir: mersin
seLam ben dabbe'yi çok seviyorum ama biç korkmuyorum bunun bir film olduğunu biliyorum çünkü.Bende bir film yazıyorum buda komiklikle ilgili insanları korkutmayı sevmiyorum çünkü ben güldürmeyi seviyorum ve hocalarımda çok başarılı olduğumu idda ediyorlar.Dabbeyi seviyorum qinede"

Sonra şunu belirtmek isterim ki GGB'de yepisyeni bir yazı yazdım. Okumak istersen buyur.

Bir de herkese tavsiye ediyorum spor yapın. Bak ablam nasıl çalışıyo

Sonuçta gerçekten de biraz fazlası var. Ama hoca yanlış pirogram vermiş ablama çünkü biraz daha kardio ağırlıklı çalışması lazım. Kol için sonra çalışırsın abla. Hadi şimdi bırak abiyi.

Ve bugünün bu gereksiz yazısına gerçekten çok keyifli ve izlerken insanın kafasında "neden" diye sorduran bir görüntü ile devam etmek istiyorum.

Son olarak BiziBozmaz.com sayesinde keşfettiğim güzel bir siteyi paylaşmak istiyorum: Walmart İnsanları. Keyifle ve "bu ne laan" diye diye takip edebilme ihtimaliniz var.

Be Hey Dürzü

2009-11-14T14:02:00.003+02:00

Be Hey Dürzü

Ne ararsın TANRI ile aramda!...
Sen kimsin ki orucumu sorarsın?
Hakikaten gözün yoksa haramda
Başı açığa niye türban sorarsın?

Rakı, şarap içiyorsam sana ne?
Yoksa sana bir zararım, içerim.
İkimiz de gelsek kıldan köprüye,
Ben dürüstsem sarhoşken de geçerim.

Esir iken mümkün müdür ibadet?
Yatıp kalkip ATATÜRK'e dua et.
Senin gibi dürzülerin yüzünden,
Dininden de soğuyacak bu millet.

İşgaldeki hali sakın unutma.
ATATÜRK'e dil uzatma sebepsiz.
Sen anandan yine çıkardın amma
Baban kimdi bilemezdin şerefsiz.

Mutlu Çelik

- Tofit'in uyarısı ile eser sahibinin adı değiştirilmiştir.
O zaman, kalemine sağlık Mutlu Çelik diyoruz.
Kafiyeli gibi.

Charlie Chaplin Matrix'i Çekseydi

2009-11-10T15:55:00.003+02:00

Her gün mutlaka bir doz girdiğim şahane-ül mükemmel film blogu FilmSlash'tan bir çalıntı:

Bir rus televizyonunda elemanlacıoğulları oturmuşlar "Chaplin Matrix yapsa nasıl olurdu?" diye geyik çevirmişler. Pek bir hoş olmuş. Tavsiye edenziyeri.

afiyet olsun.

Kıskanmak

2009-11-04T13:04:00.002+02:00

Selamlar.

Esasında yazı yazmak benim işim değil. Yazı konusunda hala amatör bir blogcudan öte birşey değilim. Tam bu yüzden dolayı yazıları sürekli mizahi ve geyik soslu şekilde yazıyorum. Böyle felsefik, derinlemesine ve etkilyici hele de özellikle dokunaklı yazılar hiç bana göre değil.

Ama son günlerde bir kaç durum varki yaşanan ve bu durumları yaşayan insanlar, işte onları resmen mutlulukla kıskanıyorum. Ve bunu onlarda dahil okuyan 3'ün üzerindeki okuyucum ile (4) paylaşmak istedim.

Hindistandaki Adam
Bir kaç yazıdır bahsettiğim bir blog ve o blogu yazan bir dostum var. Bu dostumun hayatının son birkaç yılı ve şu anda olduğu nokta anlatılası, övülesi bir hikaye.

Gençliğinin en umut dolu döneminde kötü bir hastalığın pençesine (pençe dokunaklı yazı varsa gerçekten olmazsa olmaz klişe imiş) düşen ve bunun ardından planları biraz yön değiştiren dostum bu kısa süreli tökezlemeyi bir miktar ruhani sıyrıkla bir miktar "tekrar ayaklanmak için" gerekli ticari girişimden sonra borçla kapattı. Evet bu sırada benim ve diğer dostlarının da sürekli kendisine söylediği gibi yanlış geçirmişti ama genede hayata olan bağını hiç koparmadı. Doktorun dediği gibi yemedi öğünlerini belki ama güldü hep. Neyse ayrıntıya gerek yok. Ardından, bir sürü çaba ve uğraşının ardında tamamen düzlüğe çıkmak için kendisini kanalize ettiği zaman o tipsiz hastalık tekrar buldu dostumu. Ama o bu sefer antremanlıydı ve sırtını daha çabuk yere vurdu hastalığın. Ve işte tüm bu olanlar sırasında yaşadığı hayatın tadını tam olarak alan bu adam uzun süre önce kafaya koyduğu yolculuğua çıktı. Yol evi oldu kendi deyimi ile.

Burada kıskandığım onun geçirdiği evreler değil tabi. Kıskandığım yaşadığı onca şeye rağmen hep gülebilmesi ve amaç olarak tutunduğu şeyleri hiç bırakmaması.

Ha bi 1001 film hedefi vardı ama bu tarz küçük hedeflerde çabuk sıkılan bi insan kendisi o ayrı. Galiba büyük mücadelere alıştığı içindir.

Arjantindeki Adam
Yıl 2001. Üniversiteye kayıt oldum ve Hindistandaki Adam'da içlerinde olmak üzere bir kaç arkadaşın ısrarı ile dans kulübüne kayıt oldum. Burada tanıştım üniversite yıllarımın bana kazandırdığı en güzel dostlarımdan birisi ile. Uzun saçları ve gerçektende hiç yakışmayan tipsiz bıyığı ile gariptirki şirin duruyordu. Minyon bir İzmir erkeğine yakışan şekilde. Efenim gel zaman git zaman arkadaşlığımız büyüdü, canlandı. Milongaları, tangoları, dansı, keyfi ve güzel anları paylaştık onunla.

"En iyisi olmalıyım" dedi bir gün konuşurken. "En iyisi olmak için çalışmalıyım". O gün kafaya koymuştu yapacağı şeyi. Zaman geçti, geçtikçe dostluğumuz sağlamlaştı. Açıkcası gerçekten zorluk bakımından çok tırt bir bölümde okumuştu. Kendisinin sınav sorularını ben hazırlıyordum; "Aşağıdakilerden hangisi kaçıncı kattadır?" gibi sorulardı. İşte zamanında dalga geçtiği o okul dostumun hedefinde kendisine çok yardımcı oldu. Tam 2 yıl boyunca denizdeydi. Gerçekten zor bir işte hedefini gerçekleştirebilmek için yılmadan çalıştı.

Ve sonunda hedefinin ilk ayağında Arjantine gitti ve gidişi o gidiş. Dostum o günden beri çok az geldi Türkiye'ye. Çünkü çok yoğun. Çünkü ondan ders almak isteyenler onu ülkelerine çağırıyorlar. Çünkü o amacında kocaman ve doğru adımlarla gezip duruyor ülkeler arasında. Arjantindeki Adam dedim ama şu anda nerede olduğundan emin değilim mesela.

Kıskanıyorum çünkü gerçekten amacı uğrunda bu kadar kendinden veren bu kadar çabalayan bir adam daha görmedim. Şu anda sahip olduklarını ve gelecekte sahip olacaklarını hakettiği için kıskanıyorum.

----
İşte bu iki dostumu gerçekten mutlulukla kıskanıyorum. Var mı bu duygunun bir adı?

Bi Süredir Yoktum

2009-10-22T12:17:00.002+03:00

Evet bir süredir kendimi gelecekte olmasını istediğim ehliyetimin emrine adadım. Tıpkı bir inek gibi sürücü kursundaki tüm derslere gittim. Testleri çözdüm, çıkmış sorulara hala çalışmaktayım. Kendimi adadım resmen.
Birde naçizhane ikinci el bir aldık (maaşaallah diyin, allah kazasız belasız kullandırsın, ağız tadi ile, diyin lütfen) onunda bir takım işleri var malüm. Ama bu bir takım işlerin yüzde doksanını elifim yaptı, yapıyor onu da belirteyim.
Bir de ayrıca şu söylemekte hiçbir beis görmüyorum ki myspace'in profil sayfalarından tam manası ile nefret ediyorum. O sayfaları tasarlıyanların, o hareketli resimleri sağa sola inanılmaz bir dağınıklılıkla atanların, hareketli parıltılı o animasyonvari şeyleri yapanların toptan, topluca güzel Allahım belalarını versin. İnternette tasarıma adına bir katliam varsa eğer orada myspace en önde bayrak sallayandır.
Efendim şimdi benim gündemimde -ailecek gündemimizde- arabadan başka birşey olması imkan dahilinde değil zaten. Ama bir an durup düşünüyorum, kendime bakıyorum şöyle bir aynada, "Lan" diyorum "26 yıldır umrunda olmadı bu bok, bugün değişen nedir?" ve birden kendime cevap verirken buluyorum sevgili kendimi: "Antalya'nın köylü mantığı ile işleyen toplu taşıma sistemidir hacım" diyorum.
Deezer diye bir çevrimiçi müzik sitesi var (online demedim inadına). Orası güzel bi yer. Girin bakın. Hoşlanabilirsiniz. Türlü türlü müzik var, genişçe bir arşivi var. Resmen var.
Ben bu tarz sitelere girdiğimde önce "Tango" yazarım arama kutucuğuna. Acaba yeni tango parçaları var mı şu güzel dünyada, bunu öğrenmektir amacım. Sözü dolandırmaya hiç gerek görmüyorum. Bu siteye girdim ve hemencecik yazdım "tango" deyi. Gelen sonuçlar beni tango adına hiç tatmin etmedi fekat beni yeni bir şarkı ve şarkının sahibi bir grupla tanıştım: Kontrust ve yeni albümleri Time to Tango'nun çıkış şarkısı Bomba.
Evet işte size şarkının youtube linki.
"Ayy ben bu şarkıyı yeriiim, çok sevdim bunu" diyen bir kişi iseniz alın size ulu indirme linki. Afiyet olsun.
Bir süredir yoktum (blog aleminde) ve bu olmadığım zaman zarfında üniversitenin bana kazandırdığı en değerlin insanlardan olan, çok kıymetli ayım Emre Özkan en sonunda yıllardır istediği Hindistan yolculuğuna çıktı. Bitek Hindistanla kalsa iyi bir sürü yere gidecek herifçioğlu. Eğer ki siz de yol hikayelerini seven bir insansanız buyrun Emre'nin yol güncesi: Yol Benim Evim. Logosu hazırlıyorum, birini beğenirse kullanacak :D
Birde bir müddettir 30 Rock izliyorum. Üst üste kazandığı Emmy ödüllerinin ardından meraktan indirdim. Şu anda 3ncü sezonu izlemekteyim. Çok az bölümünde kahkaha ile güldüm ama her bölümünde sırıtıyorum. Onun farkındayım yani. Özellikle Kenneth karakteri 10 numero bir karakter. Dizinin kalitesi ve iyiliği de aslında, yayınladığı kanal olan NBC dahil tüm televizyon dünyasına hem veripveriştirmesi hem de taraf olması. Garip bir tanım ama öyle.
Evet, sevgili arkadaşım (başkası var mı ki okuyan?) bir sonraki yazımda umarım yazılı sınavları adam gibi vermiş, direksiyon sınavına hazırlanan bir adam olarak yazarım. Hayır ve başarı dualarınıza talibim. Kendinize iyi bakın.

Yeni

2009-10-17T08:48:00.003+03:00

Gece yatarken en son ona, sabah kalktığında da ilk ona bakıyorsan eğer ya evlenmişsindir arkadaş ya da yeni araba almışsındır. :D

Back To The Future ve Terminator kırması çizgi fragman

2009-10-02T10:29:00.003+03:00

Uzun uzadıya söze gerek yok. SlashFilm sağolsun, How It Should Have Ended'ın da ellerine sağlık.

Hürriyetin manasız hareketleri

2009-09-30T14:43:00.006+03:00

Hürriyet'in internet sitesinin başlattığı bir soft-porno bir akım var: "günün güzeli" "ahanda mankene bakın soyunmuş" "ne kadar da büyük" gibi başlıklar halinde memeucu gözükmeyen çıplak kadın resimlerini her gün sayfasının en görünür yerlerinden yayınlayan site diğer bir çok rakibini de bu konuda etkiledi (milliyet galeri, mynet galeri, superonline galeri).

İşte aynı bu Hürriyet bugünlerde birde WEB TV sayfası yayına açmış. E bu sitenin başında duranların durumları ortada; ya hepsi erkek ya da tüm ekip abaza. İşte bu ekibin web tv'sinden bir başlık ve görüntü.

Görüntülerde de gördüğünüz gibi arkadaki vokal bayan evet bacak bacak üstüne atarken bir boşluk oluşuyor ama gölgeden, karanlıktan başka bişi yok. Galiba ekip karanlıktan bile tahrik oluyore.

Bunun ardından aynı anlarda siteyi dolaşırken gördüğüm bir ayrıntı.

http://www.hurriyet.com.tr/gundem/12583187.asp?gid=229 bu adrese girdiğinizde bir "kaçak gelin" haberi görüyorsunuz. İşte burada ve ardından konu ile alakalı "bu mutluluk mazide kaldı" başlıklı resim galerisinde (http://fotogaleri.hurriyet.com.tr/galeridetay.aspx?cid=26800&rid=2) kaçak gelin hanımın yüzü hep mozaikli.

Ama bu linke tıkladığınızda göreceğiniz gibi aynı gelinin yüzü bu sefer açık. Hürriyet sitesinin editörleri ya bizlerle oyun oynuyorlar, böyle bi ipucu çözme tarzında bişiler ya web tv'nin hitini arttırmak için uğraşıyorlar ya da kafaları gerçekten güzel. Popüler tabir ile "ne içiyorlarsa aynısından banada ver garson". Hit arttırmak için yapılıyorsa bile saçma ayrıca o resimdeki mozaiklerin video sayfasında olmadığı kimin aklına gelir.

Edward ve ahalisi 3,5 atarken

2009-09-30T12:28:00.004+03:00

Her sabah bir kez mutlaka kendisini ziyaret ettiğim sezyum.com sayesinde farkında vardığım bir tumblr blogu var. Burada kafası farklı işleyen insanların elinden çıkan fotoğraf, fotomontaj ve çizgiler falan var. İşte bu blogda çok süperiyor bir resim buldum. Ben kendi adıma hastası oldum. Sonuçta Edward ve yandaşları gerçekten uyuz olduğum bir ekip.

İşte Edward ve ekibinin son filminden ilk kareler

Twlight "Three and Half" or "Blade now fuck your mom"

Something Awful diye bi sitenin işi imiş ilk elden. Elllerine sağlık.

Delik - Kısa Film

2009-09-28T14:51:00.001+03:00

Takipçisi olduğum sinema blogu SlahsFilm'in günyüzüne çıkardığı bir kısa film. Delik. Film galba Cannes Filme festivalinda "kısa film köşesinde" gösterilmiş. Keyifli ve başarılı.

biiir ikiii Freddiii geri geldiiii

2009-09-28T14:39:00.002+03:00

Freddy geri dönüyor. Kadro umut verici; tv'den yetenekli bi dolu genç ve ayrıca Watchmen ve Little Children'da başarı performans sergileyen Jackie Earle Haley ile geliyor. Freddy'nin aileler tarafından yakılışı ve lanetin başlangıcını izleyeceğiz. Keyifli olacak sanki.

Buyrun fragmanus;

A Nightmare on Elm Street in HD

Çekmiyor Aga!!

2009-09-26T10:28:00.002+03:00

Pek sevdiğim sinema blogu Slash Film'de dün verilen bir video. College Humor'dan elemancıoğlunun biri oturmuş bir sürü korku gerilim filmindeki "sinyal yok, telefon çekmiyor, s*çtık şimdi öleceğiz" sahnesini montajlamış. Pekte keyifli olmuş.

Çağımızın en sağlam klişelerinden birisi gerçektende. Buyrunuz fideo:

Matthew, kendi ayaklarının üzerinde durmanın vakti gelmedi mi koçiro?

2009-09-25T11:01:00.003+03:00

Çok can sinema-tv blogu Unreality'de görüzledim. Hemen çalızladım.

Bu Unrealityci tayfa farketmiş ki Matthew McConaughey -ki kendisi filmlerinde de gördüğümüz gibi kaslı maslı, pazulu mazulu bi abi- kendi başına ayakta duramıyor imiş. Kanıtları da var. Ahanda kanıt:

Resim büyülü, tıklayınca bişiler oluyo, büyüyo müyüyo.

Yıldızlı 5 Pekiyi

2009-09-24T14:46:00.003+03:00

Hadi bakalım çucuklar okul başladı. Hepinizi önden birer tane yıldızlı 5 pekiyi veriyorum. Çarçur etmeyin bak.

Doğum Günü Çocuğu

2009-09-14T10:04:00.002+03:00

Tarih 14 Eylül 1983'tü ve ben Altantois dünyaya geldim.

Bu gelişimden dolayı öncelikle Anne ve Babama, ardından bu dünyada beni uzun yıllar tek çocuk olmaktan kurtarıp, canımın sıkılmasını önlediği için kardeşime (kardeşim için anne babama), sonra hayatıma çıkmamacasına giren Elifim'e (elifim için elifimin annesine babasına), sonra beni hep seven çok seven birbirinden kıymetli amcalarıma, dayıma, teyzlerime, ninelerime, dedelerime, kuzenlerime, yengelerime hepsine ve gene hepsine çok teşekkür ederim. Benim yaşamımda akrabalarım kadar çok yer kaplayan değerleri onlardan az olmayan acayip dostlarıma çok teşekkür ederim.

İyi ki doğmuşum.

Sonuçta Allah'a şükürler olsun şu yaşıma kadar gerçek bir dertle tasayla uğraşmadım. Hep normal veya iyi oldum hayatta.

İyiki doğmuşum.

Sonuçta doğmasam göremeyecektim annemi, babamı, kardeşimi, elifimi, akrabalarımı, dostlarımı. Doğmasam tango yapamayacaktım, film izleyemeyecektim, PES oynayamayacaktım. Doğmasam Nutella'nın tadını bilemeyecektim, üniversite okuyamayacak hayatımın efsaneleşecek hatıralarına sahip olamayacaktım. Fenerbahçemin galatasaray'ı 6-0 yendiği maçı izleyemeyecektim. Yüzüklerin Efendisi'nden haberim olmayacak, FRP aleminin hayal denizinde yüzemeyecektim.

Sonuçta doğmasam Elifim'le, kızımızın hayalini kuramayacaktım. İşte galiba sırf bu yüzden iyiki doğmuşum.

Doğumumda katkısı bulunan hastane personeli de dahil olmak üzere herkese teşekkürü bir borç bilirim. Elinize sağlık.

Kıs Kıs

2009-09-10T13:44:00.003+03:00

Penguen'in mükemmel kapağı bana mizah dünyası ile ilgili bişeyi hatırlattı.
Alper Erdem cici'den ne çabuk bıktı arkadaş. İyi oldu, onu Uykusuz'da görmek ayrı keyifli bir olay ama açtığın dergiden daha ikinci haftada sıkılıp kapağı başka dergiye atmak, işte varsa tam burada vardır hüzün.
Büyümüş ama büyümemiş olan insan: Ergen.
"Ergen erkek" olmak bence bizlere yaşatılan en büyük bir cezadır dünyada. Çok çirkin bişey.
Mesela kızlar öyle değil arkadaş. Bizden bi miktar daha önce ergenleşiyorlar ama ergenleşirken çirkinleşmiyorlar. Tam aksine çirkin ördek yavrusu hesabı kuğuya dönüyorlar.
Ama Ergen Erkek öyle mi? Erkek çocuğu çocukluk döneminde ne kadar güzel, ne kadar tatlı bir varlıksa ergenlik döneminde garip birşeye dönüşüyor. Star Wars'taki Jabba gibi olup sonra 20'lerde falan insan formuna geri dönüyoruz.
Büyük haksızlık.
GibiGeliyorBana.com açıldı ha. Okuyanı ve seveni var birazcık.
Gibi Geliyor Bana'ya yazacaktım bu Kıs Kıs'ı neden buraya yazdım bilmiyorum. Artık orayada başka kıs kıs yazarım arkadaşım.
Keyfimin kahyasıyım.
O zaman bu kıs kıs'ı burada kısaca kesiyorumki fikirleri boşuna harcamiyim. GibiGeliyorBana.com'a yazarım gerisini.
Gut-Bay.
Ha bu arada bu haftaki penguen'in Dudullu Postası bölümü beni ekseriyetle eğlendirdi, Serkan Yılmaz'ın izni ile şu satırları paylaşmak isterim: "Seç bienal, seç bienal". Oku sende gülürsün.

Penguen'den Bomba Kapak

2009-09-10T13:39:00.005+03:00

Penguen, bende dahil bir çoklarına göre şu anda ülkenin en prestijli mizah dergisi. Bu haftaki kapaları bana kalırsa mükemmel olmuş. Yapanın ellerine sağlık.

Kapağın mükemmeliği bence rte'nin bu "Kürt Açılımı" meselesindeki garip inadından dolayı. Ben Penguen'in açılım olayına tam manası ile karşı durduğunu sanmıyorum ama galiba rte'nin bu konuda oy için bastırdığı fikriyatı ile ortaya çıkmış bi kapak bu. Bence 12den vurmuşlar üstatlar.

Ellerinize sağlık.

Diz Lend İz Yoor Lend, Diz Lend İz May Leeend

2009-09-08T16:15:00.002+03:00

Nuri Sesigüzel, vakti zamanında anne-babalarımızın teenager dönemlerine güzel aşk şarkıları bırakmış, aynı teenagerların orta yaşlarında da takip ettikleri bir şarkıcıdır. Türkiye'nin müzik tarihinde adı geçmesi gereken bir kişidir, evet. Evet ama Nuri Sesigüzel'in 2007 yılında yaptığı bu şarkıyı ne demek gerekir acaba?

Pek bi garip avukat olan Ömer Sencer insanının "ahanda sen bunu izledin mi olm?" şeklindeki kibar tavsiyesi ile gördüğüm video ben yerlerden yerlere vurdu. İçimi deldi geçti resmen. İşte video:

İşte burada da satır satır şarkı sözleri: (ekşisözlük sen çok yaşa)

"bir görüşte vuruldum
masmavi gözlerine
nasıl inandım bilmem
o yalan sözlerine

this land is your land
this land is my land
from california
to the new york island

işte ben gidiyorum
arkam sıra üzülme
uyma dedim ben sana
uydun eller sözüne

işte zaman değişti
herkes güler yüzüne
pişmanlık fayda etmez
şimdi geldin sözüme

this land is your land
this land is my land
from california
to the new york island"

Videoda şarkının garipliğinin üstüne birde Nostalji kraliçesinin "ayy ne kadar da güzel şarkı" duruşları ve "kıllı el" İzzet Yıldızhan'ın çok acayip dansı ve kenarda oturan çalgıcıların açıkca alaya alır şekilde yüz ifadeleri ile Nuri Sesigüzel'in şarkısına elleri kollarıyla eşlik etmeleri ve bir de ne dendiğini hiç anlamayan ve "aboouv gız Fatma görüyon mü Nürü Sesigizel'i ecnebice şarkı yapmış gıı" şeklinde takılan teyzelerin hareketli altyapı eşliğindeki sallanmaları gerçekten mükemmel, muktedir ve muh. te. şem.

Benim Kreatif Dostlarım Var

2009-09-08T15:28:00.005+03:00

Eskişehir'de, üniversitede yani okul hayatı adına yaptığım en büyük yanlışlardan ve en doğru hareketlerden birisi kendi sınıfımdaki ortamla pek alakamın olmamasıydı.

Kötüydü çünkü o günlerde sınıfdan kalan arkadaşım dediğim çok az adam var. Doğruydu, bu seçim sonucunda okulun türlü türlü bölümünden arkadaşım oldu (anıl apart sağolsun, dans kulübü sağolsun). İşte bu arkadaşlıklarımdan, anıl apart bölümünden bugünlere kadar gelen bir tanesi varki çok nev-i şahsına münhasır bir adam: ÇAF.

Kreatif bir insan kendisi. İç mimarlık bölümü su gibi okuyup, hızlıcana 8 yılda bitiren çafım aynı zamanda fantastik hastalığını damarlarımıza zerk eden insan.

İşte bu güzel insanın kendi kadar güzel yavuklusu ve kendileri kadar kreatif arkadaşları ile kurdukları bir oluşum var: 2+1 (yazı ile; ikiartıbir)

Çektikleri ve photoshop ile pek acayip manupüle ettikleri fotoğraları beni benden alıyor. Çaf'ımın aşağıdaki resmide ekibin Hasret isimli üyesi tarafından çekilmiş. Hastası oldum.

İşte bu kreatif grubun pek hoş deviantArt peycleri.

Bi fotoğraf işiniz olursa, içi mimarlaştırılacak bişileriniz olursa kendinlerine başvurmanızı, eskişehirde bir güzel sanatlara hazırlık öğrencisi iseniz kendileri ile mutlaka tanışmanızı tavsiye ederim.

Sinemada Görsel Efektlerin 100 Yılı

2009-09-04T11:12:00.001+03:00

StumbleUpon bence sosyal ortamların en yetenekli en işe yarar sitesi. Keyfine ve zevkine göre tavsiye ettiği siteler nette güzel vakit geçirtiyor gerçekten. İşte Stumble! düğmesi sayesinde karşıma çıkan süper bir video. En azından benim ve benim gibi sinema severler için öyle.

Şu adreste karşıma çıkan videoda, sinema tarihinin 100 yıllık evrimi 5 dakika içerisinde çok güzel gösterilmiş. Videoda kullanılan filmler yılları ile birlikte videonun sonunda belirtiliyor ayrıca.

Buyrun size Sinemada Görsel Efektlerin 100 Yıllık gelişimi:

Çalışırken

2009-09-04T10:55:00.004+03:00

Evet başlık Penguen'den çalıntı gibi oldu ama bu girdiye başlık düşünürken aklıma ilk gelen bu oldu.

Bir ev dekorasyon-yapı sitesi için çalışırken Corbis'ten çalıdığım fotoğraf üzerinde uğraşıyordum. Sitenin bannerına koyacak bir görsel ayarlamaya çalışıyordum. Bir anda Fatoşhop ekranımda böyle bir görüntünün oluştuğunu gördüm. Tamamen tesadüf. Dedim bunu beni delicesine takip eden 3'ten fazla değerli okuyucum ile paylaşayım.

Özellikle amcanın kafasından çıkan kalpcikler olaya derin bir anlam kattı.

5.000 $ verene veririm

2009-09-04T10:47:00.002+03:00

Şöyle bi site var. Yaptığı iş web sitelerine, bloglara değer biçmek. Bunu hangi kriterlerle, nasıl yapıyor bilmiyorum ama benim bloga (buraya yani) 5.427 $ değer biçti.

427 dolar benden size kıyak olsun 5.000 dolar verene blogumu anında satarım. Gözünün yaşına dahi bakmam. O kadar yazı yazmışım emek harcamışım falan faso fiso olur yani.

Mevzubahis 5.000 $'sa gerisi aksesuardır, takıdır, yüzüktür, kolyedir.

Evet teklifleri bekliyorum.

Diğer sitelerimin fiyatları da sırası ile şöyle;
www.tangocuyuz.biz > 1724 $ - 1668 verene 2 saniye düşünmeden satarım.
www.gibigeliyorbana.com > 68 $ - burası için yaptığımız masraf zaten 60 dolar. biraz daha bekleyeyim, değerlensin satayım, ortakları kazıklayayım.
www.altantois.com > 167 $ - 150 verene vermeyi düşünebilirim.

Yeni bi blog açıldı Gibi Geliyor Bana

2009-09-01T14:19:00.002+03:00

Biricik tefecik blog kardeşim Zafromel'in haftalar önce "hacu bi fikrim var emme sen ne dersin bilmem" diye gelipte konusu açtığı proje hayata geçti.

Zafromel'in "aga sen varya gerçekten harika yazıyorsun, ben çok kötü yazıyorum, eğer birlikte bi blogta yazarsak seni okumaya gelen 3'ten fazla ziyaretçi belkim benim yazıları mı da okur. Ha! Ne dersin üstat?" deyince bir an karşımdaki insanın ufalmasına üzüldüm ve kabul ettim. Sonuçta o da bir blogcu. Onunda yazılarının -kötü olsalar dahi- okunmaya hakları yok muydu? Olmamalı mıydı?

Zafromel, ben ve zafro'nun arkadaş çevresinden nev-i şahsına münhasır blogirl Scarlet ile birlikte GİBİ GELİYOR BANA isimli blogu bugün tam olarak yayına açtık.

Bir müddet mali ve teknik işlerle uğraştıktan sonra en azından açılış için bir kaç kelam bişeyler yazdık ve işte sitemiz artık yayında.

Şimdi buradan bizlerin reklamını yapmak isteyen arkadaşlarımız olacaktır. Onlar için şu resimi öneriyorum:

Bu resimi alınız blogunuzda sitenizde istediğiniz yere koyunuz canlar. (sağ tuş kopyalayı anlattırmayın şimdi bana)

Şimdiden bizlere (3 ortaktan bahsediyorum) hayırlı olsun.

Nazlı Naptın Balım Sen?

2009-08-29T09:42:00.004+03:00

Reklam güzel şey. İnternet güzel şey. İnternet reklamları ise can sıkıcı şeyler.

Özellikle de internetin diğer medyalara göre daha özgür ve tercihe dayalı olmasından dolayı, tv'de ve gazete çıkamayacak reklamlar internette dolanır durur. Normaldir. Viral Marketing denen olayın doğuşu da zaten bununla başlamaz mı? (araştırmak lazım).

Sözü getireceğim yer Feysbuk'taki Sprite reklamları. Bilmeyen kalmamıştır. Tv'de üstü kapalı, daha naif örnekleri ile başlayan fakat internette olaya sert ve abaza bir bakış açısı ile dalan ACIMASIZ GERÇEKLER kapmanyası çerçevesinde feysbuk'ta kenarda çıkan "Nazlı cam'ını açtı seni bekliyor" başlıklı reklam kapmanyasında, tv reklamlarındaki "Chat'te rakip tanımam diyorsan gel" konseptinin abazan kolu işliyor. Harf oyunları ile hin bir yol izlediğini düşünen reklam ajansı işin abazanlık tarafından para mı kazanmık istiyor yoksa amaç Acımasız Gerçekler'e "hayatın gerçeği bu; seks satar" mesajı ile destekte mi bulunuyor bilemedim.

"Of aga Nazlı a*ını açmış beni bekliyormuş olm!" diyen var mıdır bilmem ama görünce herkesin içinde "oha" geçmiştir ondan eminin.

Yukarıdaki resime tıkladınız, merakla "aceba şu Nazlı'nın Cam'ı nasılmış yahu bi bakalım" dediniz. Karşımıza gelen sitede görüyoruz ki bir de işin içinde Mert var ama nedense Mert'in adı sanı, reklamların "abaza" kolunda pek görülmüyor.

Mesela neden "Mert oturum açtı seni bekliyor." gibisinden bir şeyler yok? Kızlar gördüğünde "Mert oturup açmış, bizi bekliyormuş" demezler mi? Bi abaza biz erkekler mi yani?

Birde yukarıda gördüğünüz gibi siteye girdiğinizde Mert ve Nazlı'nın resimleri var. Mert çok normal efendi bir genç iken Nazlı'nın yandan yandan bakışına ve üstündeki atletin ucusundan naifce çıkıvermiş siyah sütyenine dikkat ediniz.

Sıprayt! Hin misin yoksa gerçekten abaza mısın bilemedim aga ben seni? İyi mi desem kampanyaya kötü mü bilemedim.

Sonuçta ortada "sattıran seks" var. Reklamcılığın doğuşu ile çıkan bi kavram galiba kendisi.

Ben bi Don Draper'a sorup gelim.

Header, Blog Taslağı ve Afganaf

2009-08-22T23:36:00.002+03:00

Sevgili altantois.blogspot.com okuyucusu. Nassın canım?

Canım, blogun header (kafabölgesi) kısmındaki ve blog taslağındaki çok köklü olmayan fakat göze çarpan değişiklikleri gördün dimi? Bütün bu yenilikleri sana daha iyi hizmet sunabilmek için yapıyorum desem yer misin canım?

Ayrıca bloguma yaptığım -esasında kendim için özene bözene yaptığım- "altantois" logosunu görüpte hemencecik utanmadan, alttan alta göndermeli şekilde, çocukça bir çakallıkla aynısı isteyen -çocuk bunlar yahu- sametofit'e de "yaparım tapi hacıı" dedim ve yaptım. Güle güle kullan sametofit. Aynısından zafroyada yaomak farz oldu. Ama onun teması müsait değil. Temanı değiştir Zafro!

Birde çok sevdiğim, saygı duyduğum asker arkadaşım Afgan'ın blogu yayına başladı. Hayırlısı olsun.

Seinfeld Blackberry ve Iphone'a ayar veriyor.

2009-08-22T09:34:00.002+03:00

Sezyum.com'dan emdim.

Dexter'dan çok can bi şarkı.

2009-08-21T10:50:00.003+03:00

Jon Licht - Die This Way

Henüz izlemeye başlayalı 2 hafta oldu ama 3 sezonunuda hayvan gibi emdim. 4ncü sezona hazırım.

Bu parçada benim Dexter'ın müzikleri arasında en çok beğendiğim. Paylaşmak istedim. Bence çok başarılı.

Hırsız Kedi Duman

2009-08-18T11:30:00.005+03:00

Yine bir düğün macerası. Malum yaz ayı, sevişme ayı. Yaz ayı geldimi insanlar annelerinin babalarının rızalarını alarak, devletinde verdiği izinle giriyorlar yatağa. Artık ne oyunlar, ne pozisyonlar siz karar verin.

Şimdi geçtiğimiz bir cuma akşamı, sevdiğimiz iki insanın düğünü oldu. Bu iki insandan birisi Ali diğeri Görkem idi. Evlendiler, çok mutlular, acayip mesutlar falan filan.

Düğünde takribi 8-10 kişilik bir masayı; Elifim, Burcu, Anıl, Serhan, Erhan, Sinem, Gökhan, Hilal ve Hilal'ın adını masaya oturduğunda duyamadığım ve daha sonrada sormaya çekindiğim arkadaşı ile paylaştım. Düğün pek güzel devam ediyor, mezeler gidiyor, ara sıcaklar gelmiyor, yemekler ise hiç gelmiyordu. İçtiğimiz rakıya bir buz istiyorduk, gelen şey metal bir kapta soğuk su oluyordu. O kadar geç bir servis vardı.

Neyse efenim. Düğün ilerledi, türlü göbekler atıldı, çeşitli gerdanlar kırıldı. Gelin fazlası ile oynarken Damat haddinden fazla oynamadı.

Vakitler gelipte nikah masası kurulduğunda herkes doğal olarak nikah masasına dikkat kesildi. Sonra neden bizim masada kafalar tersi istikamete, Hilal'in olduğu tarafa döndü. Hilale doğru bakmayan bir mal ben kalmıştım bende kafamı Hilal'in olduğu tarafa çevirdiğimde Hilal'in telefonla konuştuğunu gördüm. Ama konuşmak değil, yıkılmış şekilde dinlemekti Hilal'in yaptığı. İnsanın başına böyle ani bi sancı, acı girerde kafanı tutar, sıkarsın falan ya işte Hilal o şekillere yakın bişeyler yapıyordu.

O sırada eminim masadaki herkes Hilal'in bi yakınını kaybettiğini ve onun haberini aldığını düşündü. Allah'tan durum öyle değildi. Hilal'ın yanı başındaki arkadaşından ve hemen diğer yanına oturan Gökhan'dan aldığımız kısa bilgilere göre ölüm ile ilgili birşeyler değildi. Özellikle Gökhan hem bizi bilgilendirmek istiyor hemde telefon konuşmasını kaçırmak istemiyordu, o yüzden kısa ve net kelimelerle durumu anlamamızı bekliyordu; Hırsız girmiş, kapı açıkmış gibi çok net anahtar cümleler ile durum anlaşılmıştı. Masanın atmosferi ah'lar vah'lar ile dolmuştur. Bir iki tane tüh geçtiği de oluyordu. Yaklaşık olarak 5-6 dakika süren konuşmanın sonlarına doğru Hilal'in ilk andaki yıkılmışlığı yerini evde bıraktığı değerli şeyleri meraka bırakmış, o orada mı, diğeri oradamı soruyordu telefonda konuştuğu annesine. Görüşme sonlandı ve Hilal içtiği bir bardak suyun ardından bir kaç saniye derin nefesler aldıktan sonra kısa özet yaptı: Annesi komşuya gitmiş, döndüğünde kapı açıkmış ama zavallı kadıncağız haklı olarak korkudan etrafı kontrol edemiyormuş. Tam bunları anlatırken diğer tarafta Ali ve Görkem durumu hiç sallamadan nikahlarını kıyıyorlar, düğün sonrasının hayali ve kanlarındaki alkolün etkisi ile mutluluktan uçuyorlardı. E herhalde uçacaklardı. Benimde söylediğim laf yani.

Bu sırada Hilal'i sakinleştirme çabaları, "cana geleceğine mala gelsin kardeş" klişeleri havadaki ahvahlarla yer değiştiriken bir telefon daha geldi. Masa pür dikkat olup Hilal'i izliyordu. Hilal sanki histeri krizine girmişçesine gülüyor, sırıtıyor gibiydi. Tamam dedim, sağlam bişiler götürmüş hırsız, durum vahim. Telefonu kapatan Hilal gülerken durumu bize özetledi, mevcut bilgilerimizi güncelledi. Durum kötü senaryolu bir komedi dizisi gibiydi;

Hilal'in bir kedisi vardı. Duman. Kuzu'nun (Gökhan) verdiği eşgale göre, 6 ayak parmağı olan (ya da tırnak), yurtdışından gelen, kedigillerden olmasına karşın "kedi" olmayan, vaşakımsı bir yaratık olan irice ve yetenekli bir kedimsi. Bu duman nasıl oluyorda oluyorsa çekmece açabilen, ütü yapaline, börek yapabilen bir varlıkmış. Hatta evde tüm ailesi ile otururken kapı falan çaldığında sahipleri yorulmasın diye kapıyı açmayı, otomatiğe basmayı ve hatta kafasını merdiven boşluğundan çıkarıp "kim oooğ?" diye bağırmayı bile öğrenmiş. İşte efendim, evin annesi komşuya oturmaya gittiğinde bu Duman'ı götürmemiş yanında, Duman evde oturup Lost'un 5nci sezon finalini izleyecekmiş. Ama evin annesi hırsız mırsız girer diye camı bacayı her tarafı kapatmış. Malüm Antalya'nın sıcağı dünyaca bilinir. Bu Duman sen finali izlerken bi bunal bi bunal arkadaş ama nasıl, yattığı yerde terliyor hayvancağız, önce kalkmış camları açmış, yetmemiş. Herhalde "kapıyı da açayımda kurander yapsın biraz arkadaş" demiş olcak ki bu kararla sen git Duman kapıyı da aç. Bide tam ceryan koridoruna git yat, sırtını falan hep üşüt. Hilal'in anneside komşudan gelince kapıyı bacayı açık görünce tabi kork! Hemen telefona yapış! Hemen Hilali ara! "Kızım! Hırsız" deyu kızı telaşe ver!

Olay bundan ibaretmiş.

Tabi durumun bu kadar komik olduğunu gören ben hemen cep telefonunu çıkar, not al! "Hırsız kedi Duman, bloga yaz". Ve işte yazdım.

Buradan Duman'a bi sorum var: Aga sence Jhon Locke ne iş?

Kendinize ve kedinize iyi bakınız.

Düğünlerde Artık Pasta Kesilmesin Döner Kesilsin!

2009-08-18T11:07:00.005+03:00

Çok pek sevdiğim, kıymetli ve karatlı dostlarım Gamze ile Şenol'un pek muntazam bir düğünleri oldu. Bir kaç hafta önce. Bu düğün dolayısı ile Eskişehir yıllarından bir miktar dost ile bir araya gelme şansı buldum. Gamze ve Şenol başta olmak üzere, Işıl, Sezen, Seçil, Emre, ve Tamer maziden bugüne gelen insanlardır. Bir sürü sohbet, kahkaha gülücük oldu onlar şimdiki meselenin konusu değil.

Seçil insanı geceye iki kardeşi (ki kendisi güzel ve saçlı bir insandır, kabarık ve kıpkıvırcık saçları seçil insanının en kendine has özelliğidir) Kayra ve Evrim ile katılmıştı. Bu iki kardeşten Evrim ailenin 3 numaralı kızı, Kayra ise 4 numaralı kızları idi. Bu kardeşlerde en az Seçil kadar güzel (Kayra'ya göre ailenin en güzeli kendisi) iki bayan. Fekat özellikle Kayra akıllara zarar yeni nesil gençliğinden. Hazır cevaplık ve zekilik aynı bünyede. İşte bu Kayra insanı gelin ve damat pastayı keserken bir şaka yaptı ve o şaka bu resmi ortaya çıkardı:

Teşekkürler Kayra ve teşekkürler Seçil'in babası, bu kadar çok kızın olmasa idi bu resim olmayacaktı.

Küllerinden doğan bloger Sametofit

2009-08-15T13:38:00.002+03:00

Blog semalarına bir acayip geri dönüş: SAMETOFİT

Girin okuyun, yeni yazı, yeni hazlar.

Cici hiçte ismi gibi değil

2009-08-14T10:08:00.007+03:00

Önceden belirteyim, eğer göndereceğim e-postayı kaale alırsa bu yazıyı Cici yönetiminin, özelliklede Alpay Erdem'in okumasını umuyorum. Ben 10 yıla yakın zamandır her hafta mizah dergisi alan (Leman, L-Manyak ardından hiç bırakmadan Penguen, Lombak ve yayına başladığı günden beri Penguen'le birlikte her hafta Uykusuz), öncesinde de değerli eniştemin sayesinde ustaların çizdiği Gırgır, Çarşafa, Pişmiş Kelle vs. vs. gibi dergilerin eski sayılarını dahi defalarca okumuş bir "mizahla alakalı insan" olarak yazıyorum. Bunu belirtmemin sebebi gelmesi muhtemel "çok iyi biliyosan sen yapsaydın", "yapabiliyosan daha iyisini yap hadi" gibi çocukça sözleri savmaktır. Gelelim konuya.

Bir çok mizah dergisi okuru gibi Alpay Erdem'i okuyan ve çok seven bi okurum. Hatta kimi acemice blog yazımda kendisinin haberi olmasa dahi ona göndermeler yapmışımdır, yazı tarzını uygulamaya çalışmışımdır. Özellikle yazısının çok kuvvetli olduğunu düşündüğüm bir mizahçıdır.

Alpay Erdem bir süredir Penguen'deki köşesinde yazmıyordu. Malüm yaz dönemi olduğu için bir çok insan gibi tatilde olduğunu düşünmüştüm bir çok kişi gibi ama o kadar da tatilde olmadığı geçen hafta anlaşıldı. Alpay Erdem bir veda yazısı dahi yazmadan (Kendisi vedaları sevmediğini en yeni yazısında belirtmiş) Penguen'den ayrılmış ve Lombak tayfasından ayrılan çizerler-yazarlar ile yeni bir dergi kurmuşlar: CİCİ.

En azından profesyonel denebilecek bir "mizah okuru" olduğumdan dolayı dergiyi bayiide görür görmez, bu neymiş lan demeden hemen aldım. Aldıktan sonra farkettim derginin kapağında Alpay Erdem'in ismini. Çok uzatmayayım. Dergiyi okudum ve;

Cici dergisi içeriği ve takındığı "suya sabuna dokunmam, ehele gühele geyik yaparım" mantalitesi ile resmen bir başarısızlık örneği bence.
Yeni çıkan bir derginin ilk sayısı, okuyucunun diğer sayıları alıp almamasında karar verecekleri en büyük etkendir. Tahminimce Cici en yüksek tirajını sadece ilk haftasında yapacaktır. Umarım yanılırım tabi. Adamlar para kazanmalı sonuçta.
"Tayyipsiz mizah dergisi (Deniz Baykal'da yok)" sloganı ise herhalde son yılların en kötü dergi sloganı olsa gerek. Sonuçta bu ülkede ve dünyada mizah dergileri, özellikle de haftalık mizah dergileri varoldukları toplumların muhalif sesleridir. Muhalif olmak istemeyenler için Lombak gibi, L-Manyak gibi, Atom gibi aylık mizah yayınları vardır. Bir haftalık mizah dergisi yapıpta gündemden uzak durmaya çalışmak bana biraz yanlış bi tavır gibi geldi.
E tamam siyasete bulaşma. Seçim meselesidir sonuçta. Ama o ilk 2 sayfanın magazinel tavrı nedir? Anlam vermek güç. Alpay Erdem demişki bi yerlerde: "Belki neden politik espri yok diye bize kızanlar olabilir. Ama apolitik bir mizah dergisi yapmak biz muhalif değiliz anlamına gelmiyor. Biz de herkes kadar dünya ve Türkiye gündemini takip ediyoruz. Ama gündemimizde illa Obama veya Tayyip Erdoğan olacak diye bir kural yok. Biz komik konular işlemek istiyoruz. Kenan Doğulu’dan ve A Milli Takım’dan bahsediyoruz. Ayrıca Tayyip’siz mizah dergisi demek bile başlı başına bir muhalefet değil mi?" Alpay Erdem ve diğer yazar-çizerler her hafta "şaka" yollu magazin gündemini Türkiye gündeminden bir parça olarak sunacaklar yani. Tercih meselesi tabiki. Ama daha dergi çıkalı bir hafta oldu ama bi internette araştırın, sözlüklere bi bakın bakalım insanların yorumları fikirleri ne yönde? Tekrarlıyorum çok bilmişliğimden değil, sadece yıllardır mizah okuyan birisi olarak söylüyorum ama böyle bir haftalık mizah dergisinin ömrü ne yazıkki kısa olacaktır.
Derginin Alpay Erdem dışındaki kadrosu kendi adıma beğenmediğim bir dolu çizerle dolu. Hiç birisi de ne yazık ki Uykusuz ve Penguen kadrosundaki isimlerle yarışabilecek isimler değiller. Dergide Alpay Erdem isminin yanında kalemiyle değerli olan bence tek isim Altay Öktem. Uykusuz'un sadece 2 yıldır çizerlik yapan yeteneği Uğur Gürsoy dahi, Cici'nin tüm çizerlerine bedeldir bence.
Ayrıca Cici'ye beni soğutan bir konuda derginin iç sayfalarında gördüğüm bir karikatür oldu. Çizerini hatırlamadığım karikatürde bacağında çizgili pijaması ile "tayyipsiz mizah dergisini düşman ilan eden" karakter oldu. Bu çizimin Uykusuz'a karşı bir gönderme olmadığına inanmak zor. Ve bu durumda neden buna gerek duydunuz?
Daha aslında çok şey var söylenecek ama bunların en önemlisi bu dergi ne yazık ki Alpay Erdem'e olan hayranlığımı büyük ölçüde baltaladı. Kendi adıma cicinin en büyük zararı bu oldu bana.

Şimdi bu yazının linkini Alpay Erdem'e postalayacağım. Umarım okur kendisi.

Bu arada yazıyı yazarken Guugıl abiye biraz danıştımda bazı linklere ulaştım.
Benimle aynı minvalde düşünen ve çokta güzel olan bir yazı buldum. Paylaşmak isterim. Ayrıca şimdi buraya link vermeme gerek yok. Girin bir bakın, sözlüklerde aratın Cici diye. Gelen yazılarda insanların dergi hakkındaki düşüncelerini okuyun. Cici'nin Facebook grubuna bir bakın, insanlar neler yazmış. Bi ben değilim yani.

ABC Yeni Sezon Reklamları

2009-08-14T09:51:00.004+03:00

22dakika.org'da gördüm paylaşmak istedim.

ABC yeni yayın sezonu için tanıtım reklamları yapmış. 13 tane kısa reklam tek bir evin içinde (ABC Evi) geçiyor ve kanalın tüm gözde dizi ve yapımlarının karakterlerini içeriyor. Lost, Desperate Housewife, Grey's Anathomy ve diğerleri hesabı. Ayrıca bu sezon yeni başlıyacak dizilerinde karakterleri yer alıyor; Hank, Cougar Town, The Middle gibi.

Reklamlar bir kaç sene önce Kanal D'nin yaptığı reklamlarla fikir olarak aynı. Uygulama daha başarılı. Hani şu yeşillik bir alanda kamp kurmuş gibi her programın yerleri vardı. Mutlaka hatırlarsınız.

Bu adresten 13 kısa reklamın listesine ulaşabilirsiniz.

Ben buraya kendi favorimi imbiklemek istiyorum:

Lost'tan Michael Emerson ABC evine yeni gelen, Hank, Cougar Town ve The Middle oyuncularını karşılar. Der ki;
- Hadi komik bişiyler söyleyin.
The Middle'ın başrol oyuncusu Patricia Heaton'da yapıştırır cevabı;
- İptal edildiniz.

Sonrasında da Lost adasına gönderme bir "ev" şakası var. Çok eğlenceli gerçekten

Tatil Dönüşü

2009-08-12T10:35:00.002+03:00

1 hafta.
Öncesindeki cumartesi, pazar günlerini de eklersen 9 gün. Sadece 9 gün.

Aslında bir çalışan için 9 gün oldukça iyi bir tatil süresi. Bulamayanlar var, örneğin bodurcuk hanımım. Ama insan işte, açgözlü, doymaz. 9 gün yatar isterki bi 9 gün daha olsun. O 9 günün ardından bi 9 gün daha tatil ister misin diye sorsa birileri hayır demez.

Ne güzeldi çocukluk. Bi kere 7 yaşına kadar hayatın tatil. En azından bizim çocukluk yıllarımızda aileler "ay 7 çok geç kuzum 5-6 dedimi okula yazılmalı çocuk" tribine girmemişlerdi daha ve 7 yaşına kadar okul başlamıyordu.

Bu arada bu"7 çok geç" tribininde kafasını dinlemek isteyen anneler tarafından ortaya atıldığı anlamamak için pedagog olmak lazım. Şaka şaka. Pedagoglar kızmasın.

7 yaşına kadar her gün tatil. Sokağa çık, top oyna, yemek ye, uyu, kalk bi daha sokağa çık, gönlünce takıl. 7 yıl. Şimdi biri size gelip deseki "al hadi sana 7 yıl tatil verdim" boynuna dolanır, bi kaç ay öyle kalırsınız. Okul başlasa bile hala güzel. Okul dediğin kışın olur, yazın 3 ay tatil olur. 3 ay tatil. Ne kadar uzak bir hayal değil mi? Şimdi size patronunuz gelip deseki "al sana 3 ay tatil" ayakkabılarını boyar, pantolonunu ütüler, evini temizlersiniz.

9 günün ardından aklımda kalanlar bunlar işte. "Biraz daha fazla olsaydı" o kadar, 9 gün boyunca bunu düşündüm.

Tatil Dediğin Yatmaktır
Düstürundan yola çıkarak -cepte paranında olmayışı ile birlikte- tatilimi yuvamda geçirdim bu sene. Elifim'in kısıtlı tatil günlerinde sulu eğlenceler eşliğinde yorulduktan sonra 4 gün boyunca evde uzun uzun oturdum. 3 günde Dexter'ın 2 sezonunu bitirdim, bir kaç tane film izledim. Spora ara verdim. Yerimden sadece yiyecek bişeyler almak için kalktım. Çok değerli bir dostumunda dediği gibi aslında hiçbişey yapmadan çok şey yaptım.

Birkaç Not

Çok acayip bir fikir buldum mesela. Hayata geçirebilirsem dünyanın sayılı zenginlerinden olacağıma kesin gözüyle bakıyorum. Tabiki açıklamayacağım.
Hafta içi bir bir havuzun nasıl bu kadar dolu olduğuna şaşırdık Elifim'le birlikte.
"Şirinlik baki kalır güzellik geçicidir" şeklinde revizyon edilmiş bir atasözü yaptım. Ki açıklaması: Şirin bir kadınla evlenin beyler, 20'sinde şirin olan 80'inde de şirin olacaktır ama 20'sinde taş olan 80'inde pörsüyecektir.
Blog kardeşim (zafromel) ile blogsal bağlarımızı kuvvetlendirecek bir kaç adım öteye taşıyacak bir oluşumun içerisine girdik.

Yılmaz Özdil'den bir güzide yazı

2009-07-30T13:35:00.001+03:00

Yılmaz Özdil, çok fazla takip etmediğim bir köşe yazarı. Kimi zaman kimi konularda çok bomba yazıları var onu biliyorum o ayrı. İşte o bomba yazılardan birisi:

http://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/12176066.asp?yazarid=249&gid=61

Eline sağlık hocam.

Yüksek doz tavsiye: Breaking Bad

2009-07-29T17:50:00.002+03:00

Özellikle dün akşam izlediğim bölümünden sonra (2nci sezon 11nci bölüm) sevdiğim insanlara tavsiye etmem gerekli diye düşündüm.

İlk sezonu 7 bölüm olan diziyi Türkiye'de E2 kanalı verdi. İkinci sezonu verdi mi bilmiyorum.

Oyunculuklar bomba gibi. Her biri karakter resmen yaşıyor.

Özellikle 2nci sezon 11nci bölümde bir sahne varki kendimi "mükemmel çekmiş" derken buldum. Öyle havalı açılar, atraksiyonlar olan bir sahne değil. Walter'ın hastalığı ile ilgili bir haberi doktorun Walter'a ve ailesine verdiği bir sahne sadece ama duygu süper. Oyunculukların etkisi çok büyük tabi.

Birde Breaking Bad sayesinde duyduğum bir şarkı varki mutlaka dinlemenizi tavsite ederim:

TV On The Radio diye ilginç isimli bir gruptan DLZ diye bir şarkı. Bulun dinleyin.

Gerçekten süper bölümde. Aklımdan çıkmıyor.
"this... is... MY territory!"

Ajda Pekkan'ın gençliğe ettikleri

2009-07-29T10:23:00.007+03:00

Dün spor salonunda (evet hala yapıyorum, bırakmadım, ayrıca 11 kiloda verdim) çalışırken Ajda Pekkan'ın bir şarkısını dinlerken farkettimki Ajda Pekkan Türk tiki gençliğine ve bu gençliğe maruz kalan diğer normal gençliğe büyük kötülükler etmiş.

Şimdi bakınız, bundan bir kaç yaz önce (1 belki 2) bir şarkı çıkardı Ajda teyze diyorki:
"kendimi sakladım görmeyi bilenlere,
vitrinime değil iklimime gelenlere!"

Sonra aradan 1-2 yaz geçiyor bir şarkı daha:
"ne yazık ki çerçeve değil resim arıyorum.
bu seferki zorlama değil seni seviyorum."

Şimdi bu esasında düşündüğünde atasözü bile olabilecek kadar iki güzel söz var ortada. Bu sözler bir türküde, bir şiirde olsaydı misal, baş tacı edilir, göklere çıkarılırdı. Ha şimdide çıkarılıyor. Yılların Ajda Pekkan'ı sonuçta yorumlayan ama ne yazık ki bu güzel sözleri dillerine pelesenk edenlerde tiki gençliğin üyeleri.

"Oha falan oldum yaani" gençliğinin diline dolanan bu sözler çok normal gencin bağrını değişyordur, deşmiştir, deşecektir.

- kendimi sakladım been biliyon mu?
- ne?
- ya kendimi sakladım diyorum olm, salak falan mısın sen?
- kimden saklanıyosun?
- görmeyi bilenlere saklıyorum olm kendimi.
- ya kızım ne diyosun? anlamıyorum seni.
- ya vitrinime değil iklimime gelecek birisini arıyorum hakan.

- ee şey, selin, been, şey...
- noldu ya meriç? çişin var gibi oolum.
- ya selin bişi dicem ama nasıl desem...
- aaa, olm aşık falan mı oldun sen yoksa?
- evet selin! sana aşık oldum, çok güzelsin.
- yaaa,
- yaaa ne?
- meriç kusura bakma ama ne yazıkki çerçeve değil resim arıyorum olm ben.

Sevgili ve saygılı süper star divası. Senden ricam normal gençliğin bu tikicanlara karşı kullanabileceği sözleride yorumla. Bul o şarkıları. Şehrazata yazdır. Ama oku o şarkıları. Normal gençlerde tikilere sallayabilsinler.

"Kendimi sakladım vermeyi bileeenlereee, boyuna değiiil işlevine öneeem verenlereee"

Kendinizi "Mad Men"leştirin

2009-07-28T10:06:00.004+03:00

http://www.amctv.com/originals/madmen/madmenyourself/

Eğlencelik bir flash uygulaması. 3ncü sezon öncesi Amc'den bir hoşluk.

Atatürk ve diğeri

2009-07-24T08:47:00.005+03:00

Pek kıymetli Erhan insanından gelen bir fıkra.

Tayyip Erdoğan artistik güneş gözlüklerini takıp Ata ile buluşacağı odaya girer, dünyayı ben yarattım havasında. Biraz zaman sonra Ataturk girer odaya, şık koyu lacivert kıyafetiyle, masmavi gözleriyle Tayyibi ezer. Söze gerek yok.

Oturur, avluya bakan pencerenin önündeki masaya. Tayyip gözündeki güneş gözlüğüyle ayakta beklemektedir. Ata kadehe rakıyı doldurur ve alır bir avuç leblebisini. Rakısından bir yudum alır. ve der ki:

"Sarhoşken kurdu dediğiniz memleketi, ayık halinizle yönetemediniz."

Gerçekten hayali bile güzel.

Geçen gene avdayız 2 - Balık Avı

2009-07-22T13:52:00.013+03:00

Sevgili av severler ve blog severler merhabalar.

Hatırlarsınız bundan haftalar önce Bags Bani'yi avlamamın ardından gelen yoğun talepler doğrultusunda beceriksiz avcı Serhan ile bir ayı avına çıkmıştık. Çıktığımız avda başımızdan geçen birbirinden gergin ve komik hikayeleri de gene bu sayfalardan siz acayip insanlarla paylaşmıştım.

Hem Bags Bani efsanemi hemide Serhan'la çıktığımız ayı avının hikayelerini okuyan birbirinden acayip insanlar benimle ava çıkmak istediğini belirtmişler maillerinde. Bir kaçını sizinle paylaşmak istiyorum.

Gönderen: Ağzı Bozuk (agzibozuk@jimeil.com)
"Sevgili üstat altantois, Allahına kurban olurum senin. Benide ava çıkarsana hacı?"

Gönderen: Sercio Mercio (benimleserciomerciodiyekonusma@et.com)
"Kanka senin av maceraların çok güzel, bana yakaladığın bir geyiği imzalayıp gönderir misin acaba?"

Gönderen: Ahmek At (bengoylubirgeyim@gay.com)
"Saygıdeğer insan Altan bey, sizinle ava çıkmak için yanıp tutuşuyorum. Ama özellikle balık avına çıkmayı çok istiyorum. Palamut olur, kalkan olur farketmez, ne tutsam kardır. Lütfen bu çırpınışlarımı cevapsız bırakmayın süper insan"

İşte bu türlü hayran mektubunun içinden sayın Ahmek At'ın metbunu cevapladım ve kendisi ile ava çıktım. Çıkmaz olaydım!

Bu neyüdüğü belirsiz Ahmek At ile e-postasında kullandığı dile kanarak insan gibi bi insandır düşüncesi ile buluşup, ava çıkmaya karar verdim. Serhanı da aradım. Ayı avından beri aramız çok iyi. Serhan "Erhan'ıda çaarim mi hacı, çocukceğiz evde mal gibi oturuyo yazık" dedi, "yok" dedim bende, "bu hafta gelmesin o sonra götürcem ben onu ava" dedim.

Neyse efendim, biz bu AAk ile pazar sabahı saat 10 gibi limanda buluştuk. Daha doğrusu bu mal buluşmaya geç kalmiyim diye saat 6'da gitmiş limana, sabahtan beri çay simit çay simit takılıyomuş. Ben AAk'ı bana kendisini tanımam için gönderdiği fotoğrafından tanıdım. (Foto yanda) Selam verdim, el sıkıştık "Hoşgeldiniz altantois bey" diye garip bişey dedi. Şiveli gibi bi konuşması vardı. "Hoşbulduk" dedim. Tüm bu zaman zarfından elimi bırakmamıştı. Sonuçta karşılıklı sözlü olarak selamlaşmıştık ve bu işin ritüelindeki iki elin aşağı yukarı sallanmasını bir iki kere yapmıştık. Elimi almaya çalıştıkta karşı kuvvetle karşılayor, elimi bir türlü kurtaramıyordum. Elimi sıkmakla okşamak arası bir şeyler yapıyor AhAk. En sonunda sert bir hareketle elimi çektim.

Tam bu sırada sarı saçları, güneşten kavrulmuş ciğer rengi teni ile Serhan geldi. "Ne bekliyonuz olm binsenize tekneye" dedi ve hemen önümüzde duran avuç içi kadar kayığı gösterdi. O kadar küçüktüki kayık Serhan bindiğinde yarım kişilik yer kalıyordu.

Ahmek At'ın bana "önden siz buyrun" demesinden kıllanmalıydım. Sonuçta o ana kadar yaptıkları normal birinin yapacağı işler değildi. Yarım kişilik yere geçtim oturdum. Benim oturmamla AhmAK gelip kucaama oturdu. İşte o anda bi kıllanma başladı bende. Hemen yerimden doğruldum. Serhan'ın elindeki zıpkını kaptım ve AhmAK'ın kafasına doğrulttum. "Doğru düzgün dur yoksa vallaha denizin dibine gömerim seni yamuk" dedim. Bi an tırsar gibi olan At Ahmek'in suratından hınzırca bir sırıtış geçti.

Bi sinirle yola çıktık. Serhan arada göya çaktırmadan bana bakıp, kaş göz edip "kim bu dallama" demeye çalışada her seferinde Ahmek'in bakışlarına yakalanıyordu. Yakalandığı anda da sanki burnu kaşınıyormuş gibi yapıp iki kaş göz oynattıktan sonra burnunu kaşıyordu. O anda içimden "Allah'ım ben nereye geldim böyle" diye geçirdim.

Yol boyunca gereksiz bir sürü muhabbet döndü. Antalya'da mevsim normalleri dışında bi hava durumu olduğundan, döviz piyasalarındaki dengesizlikten, devekuşlarının yumurtlama dönemlerindeki karakteristik hareketlerinden bahsederken Ahmek "ben Burdur'luyum" dedi. Bi anlam veremedik. Tam o sırada Serhan "ben istanbulluyum hacı" dedi. Bunun ardından benim başlattığım "gerçek istanbullu kalmadı olm" muhabbeti 10 dakika kadar sürdü. Avlanacağımız yere gidene kadar geyik bitmek bilmedi. Ahmek arada elini dizime koymaya çalışıyordur, bir iki yan bakışla geri teptirttiğim hareketi bir iki kere başardı. Sonra gözlerimin içine rahatsız edici bir şekilde bakarak (sanki romantik gibi) "iki oğlum olsun birinin adını Taş, diğerininkini Yar koyucam, ne dersin?" dedi.

O anda bende sigortalar attı. Ahmekin ümüğünden sıktığım gibi havaya kaldırdım. Oturduğum yerden 80 kiloluk bi adamı nasıl havaya kaldırdığıma ben bile şaşırmıştım ki varın Serhan'ı siz düşünün. Bunu biraz havada salladım sonra denize attım.

Yılların Antalya'da yaşana AhAk'ı denize düşerken burnunu kapatmak için çok uğraş versede başarılı olamadı. Batıp çıktıtan sonra "ne atıyon lan öyle, burnuma hep su kaçtı" falan bişiler dedi. Bunu o komik halde görmek sinirmi yatıştırmıştı, tam ahmeti kayığa çekmek için elimizi uzatmıştık ki o anda inanılmaz bişi oldu. Orta boy bir köpek balığı Ahmeki bir harekette mideye indirdi. Korkudan ne yapacağını bilemeyen Serhan "kayıktan kaçarsam köpekbalığından kurtulurum" diye düşünmüş olacak ki kayıktan atladı. İkinci löp etin kendi isteği ile önüne geldiğini gören balık Serhan'ı da iç etti. Bi an dedim "Altan ikisindende kurtuldun, hiç uğraşma koca balık ikisinde öğütsün, sende kurtul, antalyada kurtulsun", ama içim el vermedi. Zıpkını kaptığım gibi ayarladım ve bu düşünme zaman zarfından tekneden yaklaşık olarak 2 km uzaklaşmış olan köpekbalığını tek hareketle kafasından vurdum. Oracıkta ölen hayvancağızı sudan çıkarmam ve içindeki iki kurbanını içinde çıkarmam biraz zaman aldı. Allah'tan hayvan Serhan'la Ahmek'i tek parça yutmuşta bişi olmamıştı elemanlara.

Limana geri döndüğümüzde ardımızda kalan heyecanlı gün AhmAk'ın umrunda değildi. Artık ne mal olduğuna zerre şüphemiz kalmayan AhmAk'a güle güle diyip Serhan'la ordan ayrıldık. Biz giderken Ahmek At limanda dil bilen bir doğuluyla tanışmaya çalışıyordu, "ben Burdurluyum ha" deyişini duyabiliyorduk. Tam o sırada Erhan Serhan'ı aradı "Napyosunuz olm mal gibi oturuyorum evde gelinde bişiler yapalım" dedi. Gittik PES oynadık.

Binbirfilm diye bi blog

2009-07-20T17:23:00.008+03:00

Buradan bir reklam yapasım geldi.

http://binbirfilm.blogspot.com/

Benim bir arkadaşım var. Dostum var. Taa üniversiteden. 2001'den beri hayatımda hayvan. İri yarı böyle canavar gibi, böyle ayı gibi bişey.

Bana sinema sevgisini farkında olmadan aşılayan bi hayvan. Sonra kendisi yıldı, bişiler bişiler oldu sıkı sinemaseverlikten bir ara feragat etti ama sağlam geri dönüş yaptı.

"Ölmeden İzlenmesi Gereken 1001 Film" listesini bilir herkes. İşte o listeyi izleme görevini iş edindi kendine. Sağlam sinemaseverliğe sağlam geri dönüş yaptı. Aynı zamanda yukardaki adrestende o listeyi edinmek isteyenlerle paylaşmak için bir blog yaptı.

Sinemaseversen eğer bunuda seversin http://binbirfilm.blogspot.com/

Film Haftasonu

2009-07-20T16:43:00.004+03:00

Ne kadar zaman olmuştu böyle bir hafta geçirmeyeli yarebbim. Ohh diyorum.

Cumartesi akşamı önce True Blood'ın son bölümü, ardından Breaking Bad'in 2nci sezon 4ncü bölümünü izledim. Sonra oturdum Watchmen izledim. Kesmedi ardında They Live izledim.

Pazar günü güzelcene bir kahvaltının ardından öğleden sonrası gibi Martyrs'i indirdik 4-5 kişi. Ardından Elifim'in Harry Potter maratonunda, Harry Potter Sırlar Odası'nı indirdik bide. Oohh. Miss.

Gerçi bu benim eski performanslarıma göre hiçbişey değil ama olsun. Ne zamandır böyle film dolu bir hafta geçirmemiştim.

Şimdi sırası ile filmler hakkında birkaç şey söylemek istiyorum. İzninizle.

Watchmen
» Gösterime girdiği zaman bi heyecan dalgası yaratmadı bünyemde. Çünkü Amerika dışında pekte tanınmayan bir çr olan Watchmen'i doğal olarak bende bilmiyordum. Zack Synder'ın yönetmiş olması ve bir çizgi roman uyarlaması olması beni filme çeken yegane sebeplerdi.

Belkide çr pek bilmediğim için olsa gerek sinemada pek gidesim gelmedi. Diğer seçenekler o zaman daha bi çekici gelmişti. Ama tabi hakkınd bir sürü yazı okudum. Kimisi göklere çıkartıyor kimisi yerin dibine sokuyordu.

Zaman geldi Blu-Ray sürümü elde etme şansına vakıf oldum. Ve izledim.

Film bende çok acayip duygular tetiklemedi. Yani güçlü bir nefret veya bir sevgi doğmadı içimde. Görsel başarısını takdir ede ede izledim sadece. Her bir karakterin hikayesine orantılı olarak eğilen, bu sırada Watchmen hakkında bilgi sahibi olmamızı sağlayan yapısı hoşuma gitti. Çok aşırı siyasi içeriği ise benim çizgiroman uyarlamalarında çok sevmediğim bişey. Gerçi çizgiroman öyleyse Zack napsın?

Sonuç olarak Zack Synder görsel dehasını kanıtlamış ama hikaye sanki bana biraz uzak.

Bir şarkı boyunca süren jenerik bölümü ise pek şuh.

They Live
» Jhon Carpenter ustanın ihtişamlı ve yeniden çekile çekile bitmeyen filmografisindeki izlemediğim önemli eksiklerinden. Ustanın kendine has tarzı ile bir "uzaylı istilası" durumu var ortada.

Taşradan büyük kente gelip iş aramaya başlayan esas oğlan üzerinden hikayeyi izlediğimiz filmde olay oldukça net ve hızlı şekilde ortaya. Sümük gibi hikayeyi uzatmaya gerek duymadan işin aksiyon yanıda azda olsa beslenmeye çalışıyor. Özellikle keyif için yapıldığını düşündüğüm 4-5 dakikalı bir kavga sahnesi varki, o kadar canımı sıktı, anlatamam. Hımps-fımps yapa yapa nefes nefese 4-5 dakika boyunca kavga eden iki adamı izlemek hiçte keyifli değildi usta.

Dünyayı istila eden uzaylılar tv yayınları sayesinde insanların beyinlerini yıkarlar ve bir grup insan bu durumla savaş içindedir. Kemik çerçeveli eski tarz güneş gözlüklerinde en önemli silhalarıdır.

Hala mevcut olan düzene, sapasağlam taşlamalarla dolu olan bir film ayrıca.

Oturup mutlaka izlenmesi gereken, vakti zamanının Matrix'i gibi ilgi gören bir film. Matrix'ten iyi olduğunu bile iddia edenler varmış. Biraz abartmışlar bence.

Martyrs
» Güzel ülkemde "İşkence Tarikatı" gibi senaryosunun herşeyini ortaya çıkaran bir afiş ismi ile gösterime giren Martyrs fransız topraklarından oluk oluk gelen bir kan kaynağı.

Avrupai korkunun son zamanlarda "kanlı işler" şubesinden sorumlu olan Fransa'dan son orjinal örnek (Bakınız À l'intérieur).

İşkence ile ruhların arındığına, yaşamda ruhani en üst seviyeye çıktığına inanan bir grup paralı zengin insanın sadece genç kızları kaçırarak onlara işkence yaparak ruhlarını yüceltmelerine çalıştıkları bir tarikat. Ve bu tarikatın eline düşen iki genç kız. Daha fazla ayrıntı vermeye gerek yok. İzlenmesi gerek.

Çok sert. Gerçekten çok sert görselliği olan bir film. Testere serisindeki gibi eğlenceye dönüştürlmemiş, amacı gerçekten işkence olan bir sertlik var filmde. Filmin o avrupa sinemasın has ağır tavrı bu gerilimi birkaç kat daha etkili kılıyor.

Özellikle son sahneyi izlemek gerçekten zor.

Harry Potter Sırlar Odasını uzun uzun yazmaya gerek yok. Sadece şunu söyleyebilirimki şu ana kadarki 5 filmin içinde benim hikayesini en sevmediğim film bu.

Evet dolu dolu bir film haftasonunun ardından kalanlar bunlar şekerim. Darısı diğer haftasonlarının başına.

Kıs Kıs Elifim - 2

2009-07-17T11:01:00.003+03:00

Hani benim aydınlanma anlarım varya işte onlardan bir tanesini Elifim yaşadı geçen gün. Yakıncanak bir arkadaşımızın arabasında giderken ne olduysa bişi oldu "anamı ağlattılar" deyimi kullanıldı. Bu deyimin kullanılmasının ardından ben bir iki geyik girişimi yapacaktımki Elifim aydınlanmasını yaşadı ve "aaa buldum lan, 'benim o kadar canımı yaktılar ki halimi gören annem bile ağladı' demek bu anamı ağlattılar" dedi. İşte aydınlanmasını yaşadığı an bu andı. Kendisini öpecektim fekat o arkada ben öndeydim.
Sinema seven insanların bildiği üzere altıncı Heri Potır filmi gösterime girdi. Bende kitaplarının olmasada filmlerinin hastası olan bi insanım. Altıncı filme gidesim var. Ama evli bi insanım. Gittiğim yerlere Elifim'inde gelmesi bi istek oluyor. Sonuçta sevdiğim bi eylemi sevdiğim birisi ile yapacağım. Neyse. Ama bu Elifim, Heri Potırları izlememiş bi arkadaş bende oturdum Elifim'i Heri Potır maratonuna soktum. Henüz sadece ikinci filmi izleyebildik ama olsun bu hafta tamamlanacak ve cumaya altıncı filme gidilecek.
Harry Potter'da ilk filmdeki Quidditch maçına takımlar çıkarken Elifim'in yorumu beni çok şuh kahkahalar atmaya zorladı. Sahaya altlarında süpürgeleri uçarak giren büyücüleri ve kocaman devyürasa sahayı gören Elifim dediki "bu ne ya sanki yerde oynayacakmış gibi bide sahayı çizmişler" dedi. Bir anlık bir duraksamadan sonra buna çok güldüm gerçekten. Hem komik hemde haklısın Elifim.

Kıs Kıs

2009-07-02T10:14:00.003+03:00

Bir kaç girdi önce seri halinde yazdığım yazıların ardından (Bu, sonra bu, sonra bu) türlü ortamlardan çok can geri dönüşler yaşadım. Sevgideğer (bu ne demek lem?) zafromel'in blogundaki malüm yazılar olsun, arkadaş çevremden sevgideğer insanların "olm okuduk çok eğlendik lan" gibi geri dönüşleri beni fazlası ile memnun etti fakat en çok memnun eden şey tabiki Elifim'den geldi. Bir öğlen vakti kendisinin o güzel sesini duymak için aradığımda, kendisi gün içlerinde telefonu açtığı sesin aksine kıkırdak bi sesle açtı telefonu. Ki kendisi gün içinde işten yorulmuş, bunalmış bir ses tonu ile açar, çok çalışıyo benim bodurum. Neyse. Kıkırdayarak açtı telefonu, dedim "nooldu elifim?", dediki "hiiç, blogunu okuyordum altanım, kıs kıs gülüyordum" dedi. Dedi ya o anda çok mutlu oldum ben. En çok mutlu oldum. Seviyorum kendisini.
Ha ama sonra dediki sen benden niye kötü bahsediyosun? Dedim yok öyle bişi. Bi yazıda demişimki "ben çok film izlemek istiyorumda Elifim izin vermiyor" demişim onu diyor benden kötü bahsediyorsun diye.
Bill Compton, Edward Cullen'in ağzını yüzünü parçalar, kendisini yerle yeksan eder.
Sookie Stackhouse, Bella Swan'dan 10 kat daha güzel, 10 kere daha seksidir.
Yukarıda yazdıklarımı ekstra bilgiye gerek duymadan anlayan, anlamaklada kalmayan, bana bu konularda hak veren ilk kişiye sürpriz hediyelerim olacak. Kendilerini en can arkadaşlarım listesinde ilk 10'a sokacağım.
Facebook'taki test manyaklığı yeni noktalar vardı. Vakti zamanında kendimi "Sarı Kalpli bir Alman Ayısı" sanmama sebep olan ve bir müddet sonra çığrından çıkan test uygulamaları bir müddettir durulmuşlardı. Videolar liderliği ele geçirmişlerdi. Ama test uygulamaları yeni bir hamle ile öne çıkacak gibi. Facebook'taki yeni uygulamada kendi testini kendin yapıyorsun. E tabi için içinde kendin pişir kendin ye durumu olunca ilgi alaka yüksek. Birde durumun "serbest saçmalama" potansiyelini gazladığını göz önüne alırsanız, ben gibi eli acık blog tutan milyorlarca kullanıcının kendi testleri sizleri boğacağını şimdiden tahmin edebilirsiniz. Benle, zafro birer tane yaptık bile.
Bugün ortama düşen bir diğer test uygulamasının ekran resmini sadece paylaşmak üzerine yorum yapmak istemiyorum.
Buradan aygır arkadaşıma selam iletiyorum.
Yukarı bahsettiğim birbirini döven, birbirinden daha seksi olan insanlar ve vampirler Twilight ve True Blood'ın insanları ve vampirleri.
True Blood -bir tv dizisi olmasına rağmen- Twilight'ı s*ker atar afedersiniz.
Hayırlı perşembeler aygırlar.

Çok Can Blog: springfieldpunx

2009-06-30T10:49:00.001+03:00

http://springfieldpunx.blogspot.com/

Çok can bi blog kendisi. Türlü türlü fantazik -hayal ürünü- karakteri almış arkadaş simpsonlar modunda çiziktirmiş. Çiziktirmeyede devam ediyor anladım kadarı ile.

Gezilesi bir blog

Ey Zafromel! O Sözler Boy Boy...

2009-06-24T16:20:00.004+03:00

Kendisi, benim kendisi ile ilgili esasında övücü olan bir takım sözlerimi alıp başka taraflarından algılayan bi insan.

Ağlamaklı oldum evet. Ama neden oldum bi sor! Benki kendisini bir blog kardeşi olarak görmüşüm, sevmişim, yıllardır (oha) süre gelen bir blog bağımız var. Ben bundan dolayı ağlamaklı oldum, ben bundan dolayı bi hüzünlendim.

Ama sen ne anlarsın!
Ne anlarsın sen?
Anlarsın ne sen...

Bi kere her işin gücün yalan yanlış bilgiler vermek. Uğur Dündar hiçbi zaman isyan etmez tamam mı?

Ha bu arada eniştemgillerle konuştum, noter işini de halletim. Beni bu kadar sinirlendirmene rağmen genede yaptım bunları. 45 tl'lik ödeme işini cebimden yaptım. Bundan sonra aşağıdaki logoyu blogunun en uygun bi yerine koyacaksın. Yohusam anlaşmayı eniştem tek taraflı fesh edebilir. Sanırım edebilir.

YOBAZOĞULLAR Peynircilik, Züccaciye, Itriyat
İftiharla Sunar
Zafromel Saçmalamaları
Blogspot'ta, günün her saati.

Geçen gene avdayız...

2009-06-23T16:19:00.003+03:00

Geçen gün avda Bags Bani'yi yakaladıktan sonra av ortamları olsun, bizim arkadaş ortamları olsun çok acayip forsum oldu.

Yosemiti Sem geldi, Danıld Dak geldi şimdi adını unuttuğum bir sürü çizgi kardeşimiz gelip tebrik ettiler, el emeği göz nuru hediyelerini bıraktılar. İşte hayvanı yemlediler falan kafesindeyken.

Neyse efendim. Sonra bizim arkadaş ortamlarından ben gibi genç irisi bi insan var Serhan diye. Böyle boylu boslu. Benim gibi göbek irisi değil. Tavşanı gördü önce, ben izliyorum ama bakalım ne dicek diye. Baktı, baktı, baktı. Tanıyor hayvanı ama adını getiremiyor, kaşının gözünün oynayışından belli. Sormak istemiyor, dalga geçmiyim diye. "Bu ne lan?" dedi lakayıt bi şekilde. Dedim "Bags Bani, geçen pazar avladım." Şöle bi bana baktı sonra hayvana baktı. "Si*tir lan" dedi. Ben küfür etmeyi sevmem ama "si*tirdiğin yere mum diktir" diye çıkmış bulundu ağzımdan. "Olm hani beraber gidecektik lan ava, o kadar tüfenk aldım ben" dedi. "Gideriz Serhan'ım ya, dert ettiğin şeye bak. Ben o gün aradım cebin kapalıydı galiba" diye bi yalan patlattım. Serhan'da inanmadı, bende. Plan yaptık sözleştik, av gününü belirledik.

Ne avlamak istediğimizi, ne avlayacağımızı bilmeden çıktık yola. Benim Bags'ı indirdiğim mevkiye doğru geldik. Arada laflıyoruz falan tabi yürürken. Yok işte "Hacı geçen si*tir dediğim için özür dilerim, hata ettim" falan diyo bu, bende büyüklük ettim "önemli değil, aramızda bi götün hesabımı olur lan" dedim şakacı bi insan olarak. Yavuşak yavuşak gülerken bi ses geldi. Sese dikkat kesildik biz. Ben Serhan'a sessiz ol işareti yaptıkça Serhan "o ses neydi lan" diye bağırıyo. "Olm bak ikimizdede tüfenk var, allama indiririz haa" diye çalılıklara, ağaçlıklara bağırıyo. Tuttum kolundan, oturttum, fısıldayarak "olm avdayız lan, ne bağırınıyon, kaçırıcan hayvanı" dedim kulağına, o an kafa bastı.

Bir iki dakika sessizce oturduk, bekledim ki tekrar gelsin hayvan. Ve sonra gene aynı ses, Serhan gene bağıracak oldu, o an ağzını kapadım avuç içimle. İşaret parmağımı, büzdüğüm dudaklarıma dokundurarak "sus" işareti yaptım. Kafamı yavaş yavaş çıkardım. Tek bir avla, bu kadar derinlemesine bir avcılık becerisini kazandığımı görmek beni bile şaşırtıyordu. Kafamı çıkardım ve gördüğüm şey karşısında korkayım mı, güleyim mi, nostalji mi yaşıyayım bilemedim. Gördüğüm kocaman boz bir ayı idi. İlahi bir adalet gibi, "İki ayı ava çıktınız alın size ayı" dercesine, şakamtırak bir durumdu.

"Ayı var olm" dedim dudaklarımı oynatarak. Serhan "ne diyosun anlamıyorum" dedi yüksek sesle. O anda ayı Serhan'ı duydu ve bulunduğumuz tarafa doğru yürüdü. Bildiğiniz ayı. Serhan'ın merakla kafayı kaldırması ve üzerimize gelen ayıyı görmesi bir olunca, Serhan'ın topluyarak kaçmaya çalışması bir oldu. Ama ben kaçmadım. Tüfenkimi doğrulttum ve ayının iki kaşının tam ortasına nişan aldım. Tam tetiği çekecektim ki arkamdan bi taş omzuma çarptı. Bi ikinci taş geldi, yanımdan geçip aynın suratına çarptı. Bi baktım arkama korkudan ne yapıcağını bilemiyen Serhan tüfenki yere bırakıp ayıya taş atıyordu, arada da eline gelen kozalakları fırlatıyordu. Sinirlenen ayı iki ayağı üstüne bi kalktı, kalkış o kalkış. Serhan beni omzuna alsa o kadar büyük olmayız. O kadar inanılmaz bir büyüklüğü var idi.

Zaman durmak zamanı değil Altan dedim kendime kedime ve sinirle ayağa kalkan ayının önce karnına, sonra da apış arasına iki el ateş ettim. Ayı yere yığıldı. Eli kolu hala oyanayan ayının bide kulağının arkasından patlattım, ama uzaktan, yaklaşmaya tırstım açıkcası. Ayı öldü.

Ayı ölür ölmez Serhan fotoğraf makinesi çıkardı ve sanki kendi çok iş yapmış gibi aynın ölüsü ile fotoğraf çekti. Sonra beni çağırdı fotoğrafa. Gördüğünüz foto ikinci foto işte, beraber çekildiğimiz.

Bir daha Serhan ile ava çıkmak mı? Asla.

Me llamo Lopez

2009-06-23T09:49:00.005+03:00

Ben ispanyol olarak dünyaya gelseydim eğer adım Lopez olurdu. Gibi geliyor bana. Yani ne bilim, Lopez bana giderdi sanki, yakışırdı. Lopez bana olurdu.

Eğer öyle olsaydı, kesin böyle olur idi...

Sizinle tanıştırmak istediğim iki yüce şahsiyet var. Şakir eniştem ve hanımı Melahat hala.

Kendileri dünyanın en güzel insanlarından ikisileridir. Özellikle Şakir eniştem o muhteşem gülüşü ile insanları kendisine ve kedisine hayran bırakır. Dişlerine gösterdiği özen ise ortada galiba anlatmaya gerek yok. Vakti zamanında Tarık Akan'ın kankası olan Şakir eniştem saçlarını Tarık Akan gibi yapmaya yeltenmiş ama eniştemin saçlar aslında dalgalı ve sık olduğundan ortaya fotoğraftaki sonuç ortaya çıkmış. Zaten fotoğraftan sonra rasta yaptık eniştemin saçlarına.

Melahat halam ise gördüğünüz gibi Şakir eniştemin aksine dişlerine hiç bakmayan, kahve sigara kahve sigara dişlerinin anasınıs*ken bi kadıncağızdı. Çok iyi, çok sevecen bi kadındı ama biraz aptaldı Melahat hala. Ama çok iyiydi yaa. Aptaldı bide.

Bizim ailenin en güzel çifti idi Melahat ve Şakir çifti. Birbirlerini buldukları günden son günlerine kadar ayrılmadılar hiç. Melahat halam özellikle Şakir eniştemin dişlerine ve gözlerine hastaydı. Birazda aptaldı ama.

Sizinle paylaşmak istediğim bir fotoğraf daha var. Geçen gün bi ava gideyim dedim. Ben öyle çok sevmem avlanmak falan, bilmem de ama dedim bi gideyim. Nedense. İçime doğmuş. Bugs Bunny'yi (Tavşan Banni) yakaladım lan. Kendimi Yosemiti Sem gibi hissediyorum şu an. Resmen Bags Banni'yi yakaladım. Olm şuna bakım hayvan gibi. Hayvan gibi hayvan hatta.

İspanyol olsam benim adım kesin Lopez olurdu, soy adımda Amarillo olurdu ha! Neden amarillo? Bunu bi sor bakalım kendine cevabını bulabilecek misin?

Bu nasıl mizah anlayışı? Bu nasıl bi blog yazısı? Hiçbi amacım yok resmen.

Böyle bi sıkılma

2009-06-18T11:00:00.000+03:00

Artık benimkisi mesleki takıntı mıdır (profeşşın obsesyoneyşıın) nedir, sürekli bir sitemin ve blogumun görünüşü değiştiresim var. Sürekli bi "nasıl yapsam daha iyi olur, daha güzel gözükür" sorusu var kafamda. Bloguma giriyorum mesela, geçen günlerde pekte severek yenilediğim blog taslağım gözüme bi garip gözüküyor şimdi. Neden ki?

Sonra meselea bazen bi tribe giriyorum "herşeyi tek yere toplayacağım" diyorum, atıyorum altantois.com altında tüm bloglarmış, yazılarmış toplayayım diyorum. Sonra bir "cık" kopuyor yüreğimden, böyle iyi diyorum.

Böyle bi sıkılma, böyle bi daralma nedense. Yohusam sanal ortamda sıkılmamı olurmuş ya, terabaytlarca sanal ortam var ayaklarımızın altında. Ama işte kalabalıklar arasında yanlız kalma hissiyatının yaşıyorum sanal ortamda, sıkılganlaşıyorum, içim şişiyor.

Öff.

Haftalık bir dergide mizah yazarı olmak, Tango eğitmeni olmak ve esas işine hala devam eden çokta iyi yapan bi adam olmak istiyorum.

Öff. nasıl olcak ki hepsi? Evde boş boş oturup bişeyler izlemek istiyorum bi de. Elif izin vermiyor. Veriyor da, kızıyor.

Öff. para lazım.

İşte öyle diyorum ya, blogun tasarımı diyorum. Buraya nasıl geldim. Bilmiyorum.

Zafromel'de triplere girmiş, yok bıraksam mı bırakmasam mı diyör. Arkadaş sen ki bugüne bugün 10000 hiti aşmış hit bi adamsın. Yazacan tabi, tapir! Sen benim blog yoldaşımsın. Blogdaşımsın. Ağlamaklı oldum.

Yılmaz Özdil gibi yazıcam. Onun böyle kısa kısa satırları iki satır arası kocam boşluğu oluyoya gazetedeki köşesinde. İşte öyle yazacağım artık blogumu.

Evet öyle yazacağım.

Belki de gerçekten özlü, doğru sözler ederim.

Ama.

Ama işte o kadar boşluktan yazın gözükmüyor Yılmaz abi.

Öff, sıkıntıdan nereye sardıracağımı bilemeyiş. Acaba bi dergiye başvursam, desem ki ben size yazmak istiyorum. Size yazıyorum, desem. İş atarlarmı aceba bana? Milyorlarca genç kuyruklarda bekliyor yazdıklarını çizdiklerini dergilere vermek için. Deli miyim neyim?

Bu can sıkıcı yazı için, yazıyı okuyan hepitopu bir kaç kişiye gönülden teşekkür ediyorum.

Starbuck 24'de

2009-06-09T09:56:00.003+03:00

Aha da sana al haber. Canımız ciğerimiz, giderken ardından bakakaldığımız ağladığımız mükemmel uzay operası BSG'nin nev-i şahsına münhasır karakteri Starbuck'ı canlandıran Katee Sackhoff 24 kadrosuna dahil olmuş.

Kendisi bir CTU analistini canlandıracakmış. Yanlız büyük ihtimalle -Katee'in bakışlarını bi hatırlayalım- işler çeviren bi karakter olacakmış gibi geldi bana. Olsun. Varsın işler çevirsin ama olsun.

Öğlen Yemeği

2009-06-02T13:02:00.001+03:00

Bu öğlen, öğle yemeğim bu arkadaşlarım

http://ffffound.com/'da gezer iken görüzledim. Hemen yiyizledim.

Kıs Kıs karışık, sinema olsun, yüravizyon olsun, wolverine olsun, spor olsun.

2009-05-05T11:15:00.008+03:00

Yürüvizyon'dan Hadise çıktı. Yürüzvizyon'da norveyli gencecik lolitaboy nasılda verdi ayarı Hadise ablasına ama. Olmaz iş. Azerbeycan ne puan aldı arkadaş, güzellikten ama sadece, hatun yarışmadaki hatunları üstüste koysan hepsinden daha güzeldi. Almanya utanmasa konulu porno modunda göster yapacağımış nerede ise. İkinci olan hanım kız'da sırf güzellikten ikinci oldu ha. Ama azeri hanımkız daha güzeldi. Hadise'yi nedense hijbi hatun kişi beğenemedi, kıskançlık mı vardır nedir jillop gibi kıza.
Sağlıklı bir spor aktivasyonundan sonra mutlaka: Sporgazm Sigarası. (Vö sıtaayl)
Evet, Ray. Gerçekten seninle evlenmek istiyorum. Yüzüğü aldım! Buna bayıldım. Harika bir şey. Gel buraya. Sana bütün planlarımı göstermeliyim.
-Planlar mı? Ne demek istiyorsun?
-Evet, düğün için.
- Şimdiden düğünü mü planlıyorsun?
- 12 yaşımdan beri planlıyorum.
- 22 yaşına kadar beni tanımıyordun.
- Eee, sen yap-bozun son parçasısın.
- Tam uyduğumdan emin misin? Beni oraya bastırarak falan sokmuyorsun, değil mi?

Hastası olduğum Everybody Loves Raymond dizisinde Raymond'un Debra'ya evlenme teklifi sırasında yaşanan diyologu okudunuz.
Okuduğunuzu anladınız mı?
Aktif olarak spor hayatımın içinde yer almaya başladı. Amaç zayıflamak tabiki (101 olmuş idim hacım ya) ama insan alışınca seviyor. Artık o anki yorgunluktan mıdır nedir spor yaparken önceki ruh halinden bi güzel sıyrılıyorsun hoca. Nedir? Sinirlisin 20 dakika koş, nefes nefese kal bakim sinir kalıyo mu bünyede. Budur.
"Avat"
- Anıl insanı ile evli olan ve bundan dolayı konuşması değişen insan Burcu.
Araba kullanan şişman, klasik, böyle baş örtülü falan teyze. Korku filminden bi kare gibi.
- Teyzecim rötbalansini baktırdın mı arabanın sen?
- Ay evladım ben hiç anlamam ki o dediğin şeyden, öyle sürüyorum işte ben.
Arkadaş şunu bilir şunu söylerim ki Wolvarine eğer Heroes dizisinde yer alan bir karakter olsaydı 3 sezondur başımızda Syler belası olmazdı. Wolvi onun belasını melasını hep sikertirdi. Bu kadar açık net! Adamın adamantiyum kemik yapısınıda alamazsın kendine, nolcak o zaman Syler beyfendi. Ne olacak o zaman? Bence yapımcılar 4ncü sezon finalinde konuk karakter olarak Wolverine'i X-Men evreninden Heroes evrenine sokmalılar ve şöyle bir iki diyalog geçmeli:
- Nooluya lan burada?
- [Heroes hep bi ağızdan] yok bişi abi, takılıyoruz öyle...
- Olm bak, haberinizi alıyoruz, bizim orada da çekiyo sizin kanal. Triplere girmişsiniz, yok mutasyondu cartdı curtdu bizim ayaklara takılıyomuşunuz, çok ayıp.
- [Peter Petrelli] Abi şimdi şöyle,
- Konuşma lan! Adam gibi dinleyin şimdi, bu maskaralığa ilk sene izin verdik, dedik ki çocuk bunlar, heveslerini alsınlar bırakılar. Yook. Bırakmadınız. Sonra ikinci sene ben geliyodum buraya, Xavier tuttu kolumdan, uğraşma Wolvie'm dedi. Uğraşmadım, bi töbe çektim oturdum ama artık bu sene yettiniz lan! Xavier kendi gönderdi beni, anlayın artık ne kadar şımardığınızı.
- [Böyle bi ses karmaşası] Abi, afedersin, şimdi biz aslında, kötü bi niyetimiz yoktu.
- [Sylar] Nolcak lan!
(derin bir sessizlik)
- Ptüh [Wolverine ağzındaki neredeyse bitmiş puroyu atar]. Sen misin lan Sylar?
- Nolcak bensem?
- Bak koçum adam gibi konuş kızdırma beni.
- Koçum moçum nooluyo lan? Sen adam gibi konuş (Tam bu sırada Sylar klasik kafatası açma hareketini yapmaya başlar). Iııı--ııhh, hımmm---mmm, ıııııııh. (Tabi Wolvie'nin adamantiyum hiskelet Sylar'ın parmaklarını sikertir)
- Ya olm bi sigtirgit ya, Peter al şunu başımdan ya. Cık cık cık.
- [Sylar] (Sesinde kontrolsüz bir incelme ile) Seni varya döverim oolm, radasyona veririm seni haa.
(dellenen Wolverine pıçakları elinden çıkardığı gibi Sylar'ın kafatasını parça pinçik eder, beynini odanın her biyerine dağıtır, hemen ardından da bi el hareket ile arkasında duran Cyclope'a beyin parçalarını eritmesini söyler. Ortamda bir pişmiş, hatta yanmış et kokusu yayılır. Sylar ölmüştür)
- Şimdi bah, akıllı olun. Bi daha buraya kadar getirtirseniz beni topunuzu götünden kan alırım. Ona göre. Tamam mı lan!
- Tamam abiii [her bir ağızdan]
- Şimdi, siktirin gidin buradan, hadi lan!
(Oda dağılırken)
- Claire! Claire! sen gel buraya. Senin onlarla işin yok. Xavier usta seni çağırıyo, adam lazımmış.
Wolverine çok can film olmuş kimsede inkar etmesin.

Türlü Türlü Aydınlanmalarım

2009-05-05T10:39:00.003+03:00

Hayat Girip Çıkmak Üzerine Kurulmuş!
Bu aydınlanmayı ne zaman nasıl yaşadım, neden yaşadım hatırlamıyorum. Böyle bir şeyin aydınlanması olur mu onu da bilmiyorum ama işte yaşadım.

Farkettim ki hayattaki temel şeylerin, doğum-yaşan-ölüm doğrusunda hep bir giriş-çıkış meselesi var. Yaşadığımız herşeyin böyle bir meselesi var. Giriyorsa eğer çıkıyor ve çıkan şey bazen geri girebiliyor bazen giremiyor. Saçma oldu evet. Ama öyle olduğuna kesin kanaat getirdim ben kendi bünyemde.

Şimdi misal doğum. Doğum, giriş. Ölüm. Ölüm, çıkış. Başka ne olsun. Al sana en başından giriş çıkış en sonundan. Sonra yidiğimizi her şey, içtiğimiz herşey: giriyor. O yidiklerimiz peki? tek yolla da değil türlü türlü yollarla çıkıyor. Bunları burada yazmaya gerek var mı? Var. Dışkılarımız, terimiz, nefesimizle... daha ne olsun. Mikrop giriyor mesela ya fücuda, işte o da çıkıyor. Çıkartıyoruz veya çıkıyor kendisi. Ha bazen insanı hayattan çıkarıp (öldürüp) ondan sonra çıkıyor ama çıkıyor.

Sonra mesela bu giriş çıkışları başlatmak için, bir insan dünyaya getirmek için bir başka giriş ve çıkış gerekiyor. Düşün bir. Düşün. Gebelik için en uygun pozisyonu alıp görevini icra eden çift karşılıklı olarak girişip çıkışıyor birbirine. Sonra? dişi olana bir şey giriyor, sıvı. Sonra ne oluyor o sıvı girecek bir yumurta buluyor ona giriyor. Hatta o yumurtaya giremeyen diğer sıvılar fiziksel olarak fücuttan atılıyor mu? atılıyor. Yani? çıkıyor. Neyse efenim. Yumurtaya girişin başarısının ardından sıvı, 9 ay sonra bir çıkış oluyor. "Eeaah yeter lan, ne bu daracık mekan, şöyle bir hava alayım" diyen bebişko çıkıyor ve ne oluyor? İşte sana sonsuz büyük döngü başlıyor: Bu çıkış en güzel giriş oluyor, hayata başlıyor.

İşe giriyorsunuz ve bir müddet sonra mutlaka çıkıyorsunuz. Sebebi önemsiz. Kovulma, ayrılma, emeklilik, ölüm. Çıkıyorsunuz.

Yazı yazıyorsunuz mesela, girişiyorsunuz, gelişiyorsunuz, sonuçlanıyorsunuz. Yani, çıkışıyorsunuz.

Apartmana girmek için anahtarı sokuyorsunuz kilide, ne yapıyor? Bir giriş işlemi size başka bir girişi, apartmana girişi sağlıyor.

Bu kadar örnekte yetmediyse artık ben size başka bişey demiyorum arkadaş. Hala aydınlanmadıysanız eğer o sizin ayıbınız.

İyi günler.

Kontrol Dünyası Bu Yaşadığımız
Bu uyanışım aydınlanışım çok evrensel. Bir önceki gibi.

Öyle bir düzende yaşıyoruz ki, yani bana öyle geliyor, herşey kontrol üzerine kurulu. En özgür ruh, en özgür düşünce bile birşeyler tarafından kontrol ediliyor, birileri tarafından üretilerek en azından kontrol ediliyor. Dünyada kontrolün olmadığı tek bir nokta yoktur diye düşünüyorum hatta abartıp.

Tanrıya inanan kesim için zaten kontrol dünyanın varlığı, doğumu ile başlıyor. Tanrı ile başlıyor. Çünkü o herşeyimizi, bizi kontrol ediyor.

İnanmayan kesim içinse kontrol beyine geçiyor, onlar beyinlerine kontrolü verirken ortak bir bilinç elde ediyorlar ve o kesimi kontrol eden düşünce büyüyor, yaşıyor.

Annen, baban seni kontrol ediyor. Devlet seni kontrol ediyor, etmeye çalışıyor. En kötüsü bile en azından kontrol için kanun koyuyor. O beceremezse seni kontrol etmeyi asker ediyor, asker edemez ise eğer işin içine doğa giriyor. Çünkü oluşan kontrolsüzlük ortaya pislik ve sorun çıkartıyor. Sonra? Küresel ısınma, büyük depremler, ozon tabakası yalak gibi deliniyor falan. Ne olutor sonra? Tırsan insan doğanın kontrolüne giriyor.

En özgür olduğu düşünülen fikriyat bile en azından kafasından çıkanı tarafından kontrol ediliyor. Bilgisayarım benim tarafımdan, kullandığım internet ve yazılımlar başkaları tarafından kontrol ediliyor. Arabanı kullanıyorsun onu kontrol ediyorsun, direksiyonu sen kontrol ederken yönlendirme için olan mekanizmalar tekerleri kontrol ediyor. Bi sorun mu var? Tamircine gidiyorsun bi kontrol ediyor.

Filmlerde görüyoruz, çocuk odasından bir ses geliyor, hanımın diyorki git şu çocuğu bi kontrol et! Hanımının kontrolü ile çocuğunu kontrol ediyorsun, o da hıncını oyuncaklarını kontrol ederek çıkarıyor.

"Aut of kontrol" olanlar bile şiddet duygusunun kontrolünde oluyorlar. Olmuyorlar mı? Çok mu kelime oyunu oldu? Amacım bu mu zannediyorsunuz? Aydınlandım diyorum, siz hala bana laga luga yapıyorsunuz.

Ölüm Olmasa İdi Varya... Hüüüğff.
Bu aydınlanmamda çok acayip sonuçlara varmıştım. Çok acayip ama. Ama hepsini unutmuşum. Keşke not alsaymışım. Artıkın hatırlarsam not alıp buraya yazarım.

Kıs Kıs veraryu beybi?

2009-04-10T11:35:00.003+03:00

Tedbili mekanda ferahlık vardır.
Blogun tasarımını değiştirmem ile alakası birazcık olan, hiç değil, birazcık olan bir deyim ile girişgazladım.
Biloku okuyan bir iki insan olarak sizler bir önceki girdim olan Pixar vs. Dreamworks olayını sildim. Ne çirkin gözüküyodu kocaman kocaman, pikselli pikselli deyu.
Bir miktar zaman olduki çok yazmak istiyorum ve aklıma yazacak çok, çok güzel şeyler, böyle şirin mi şirin ufacık mı tefecik ayrıntılar, kıs kıs malzemeleri geliyor ama ben ne yapmıyorum? Not almıyorum. Not almadığım içinde böyle yazı yazmak istediğim vakit olunca, yazı yazmaya istekli olduğum vakit, vakitte olunca işte böyle bahanemsiler yazıyorum.
Misal gene bir iki yazı önce başladığım ve çok devam ettirmek istediğim N'NABA (Neyi nerede anlatacağını bilen adam) kafamın durması yüzünden devam edemedi. Çok umutlu olduğum bu serinin sürdürülebilmesi için sizlerden yardım elinizi uzatmanızı ve bana yardım eliniz ile yardım etmenizi isterim. Ha siz yardım etmezseniz nolur? Bişi olmaz çünkü ben gene devam ederim yoluma. Size mi kaldım lan!
Tüm kötülüklerin anası Alkol ise, Kumar babası olsun. İki çocuklu çekirdek bir aile olan Kötülük ailesinin küçük çucuu Sigara olsun, büyükleride lise çağındaki Esrar (göbek adı Eroin) olsun. Sigara tabiki küçük bir oğlan çucuu iken Esrar'da kaşar bir kız olsun. Al sana mutlu aile tablosu.
Manga kişilerinin son albümleri son zamanlar dahilinde (Teoman albüm çıkardı, efenime, Duman 2 albümle birden geri döndü, Picpoket diye birileri albüm yaptı, efenime diyim, farklı tarzlarda Fuat çıkardı bekledik dinledik, ve dahi bir sürü.) dinlediğim en bomba albüm. En şık albüm. 12 Parçanın hepsi güzel, 3-4 tanesi çok iyi, 2 tanesi ise şaheser olmuş bence. "Beni Benimle Bırak" ve "Dünyanın Sonuna Doğmuşum" bence şaheser olan şarkılar.
Öyle yıllarca albüm yapma sonra tırt bir albümle dön ilgili bekle! Yok yeaa! Bak adamlar yıllarca adam gibi uğraşmış öyle geri dönmüşler. Vallahi bravo.
Kurban! Sen nerelerdesin! Siz nerelerdesiniz. Gelin, dönün artıkın. Şarkılarınız aşınacak dinlemekten. Yapsanıza bomba gibi. Konser konser geziceğinize stüdyoya girin kankalar ya.
Şimdi şöyle bir durum var. Misal N'NABA'ya başladım ya, bunun gibi bir kaç seri geliyor aklıma. Mesela işte "AYDINLANMALARIM" diye böyle, an an, durup dururken bir şeylerin nasıl olduğunu, neden olduğunu farkettiğim anlar oluyor. İşte mesela neden "topu 90'a takmak deniyor" gibi. Bunu diyorum bir seri yapıp mı yazsam yoksa Kıs Kıs'ın içine sıkıştırıversem mi? Bilemiyorum. Sonra mesela "ADAMLAR" yapasım geldi N'NABA'dan sonra. Bir sürü tip, kısa kısa diyalogumsu yazılar. Anlık. Sonra dedim öyle seri mi olur, devam edemezsem garip olur dedim. Naapayım şimdi ben?
Sizlerle burada paylaşmak istediğim bir korku anı: Kilomun 3 haneli rakamlara çıktığını gördüğüm an! Evet. 101 kilo yazdı resmen tartı. 101. Sonuna ünlem koysa tartı yeriydi yani. Ve o an dedimki tamam Altantois, spor hayatına başlıyor.
Ardından başladım, 6 aylıkta parasını peşinen verdim ki hep gideyim, gitmemezlik etmeyeyim diye. 3,5 hafta geçti ve 5 kilo gitti. Aylık hedef 5-6 arası idi, ilk ay tutturdum galiba.
6 Aylık hedef 20-25 kilo! 101'den 75'e. Böyle kitap yazarım o zaman. "Bir başarı öyküsü, 101 kilodan 75 kiloya nasıl düştü? Neler yidi neler işti?" Yazar, Altantois.
Dur ben bide AYDINLANMALARIM yazayım birazdan. Bir iki bişi yazsam yeter hmınıgoyum.